เดินทาง ไปกับ MY Travelers ท่องเที่ยว เป็นมากกว่าที่คุณคิด l ท่องเที่ยว l เดินทาง l Travelers

Singapore เมืองแห่งการใส่ใจรายละเอียด DAY 3

2011-03-21T20:06:00.063+07:00

DAY 3
วันนี้เราจะอยู่สิงคโปร์เป็นวันสุดท้ายแล้วครับ เพราะเราคิดว่า 3 วัน 2 คืน น่าจะเป็นเวลาที่พอเหมาะ พอดีที่จะใช้เที่ยวในสิงคโปร์ สำหรับวันนี้โปรแกรมก็วนเที่ยวจุดเด่นๆในสิงคโปรให้ครบเท่านั้น สิงคโปร์นี่ต้องชมเชยระบบการเดินทางขนส่งเค้ามากๆ เพราะสะดวกสบายกะเกณฑ์เวลาได้แน่นอน อีกทั้งรถ MRT ยังทั่วถึงทั้งประเทศ วันนี้เราเริ่มต้นวันด้วยการแวะชิมติ่มซำเป็นอาหารเช้าก่อนออกเดินทางกันครับ

ร้านนี้เปิด 24 ชั่วโมงครับ ร้านอาหารที่สิงคโปร์แทบทุกร้านที่เราแวะทาน แล้วเดินผ่านภายในร้านสะอาด การจัดวางเป็นระเบียบ เพราะรัฐบาลเค้าจะคำนึงถึงเรื่องนี้มากครับ จะมีการให้คะแนนเรื่องความสะอาดด้วย ส่วนร้านไหนเก็บเกินราคา ภายในร้านไม่สะอาด หรือไม่เก็บโต๊ะให้เรียบร้อย เค้าก็จะสั่งขึ้นแบล็คลิสเลยนะครับ เราว่าจุดนี้น่าสนใจมากถ้าเอามาประยุกต์ใช้กับบ้านเรานี่จะเป็นเรื่องดีเชียวครับ ผู้บริโภคจะได้สบายใจเวลาทานอาหาร

เมนูเช้านี้เราสั่งขนมจีบกุ้ง ซาลาเปาหมูแดง โกปี๊ แค่นี้เองครับ แต่อย่านึกว่าน้อยเชียวทานแทบไม่ไหวของเค้าแบบเนื้อแน่นมากๆ ขนมจีบกุ้งนี่กัดเข้าไปกุ้งเป็นตัวๆเลยนะครับ ไม่ใช่เศษกุ้งเนื้ออย่างแน่น สำหรับรสชาติยังไม่เท่าไหร่แต่เครื่องนี่ถึงมากๆ สนนราคามื้อนี้ประมาณ 300 บาท ครับ ถือว่าพอรับได้คุณภาพอาหารถือว่าเยี่ยมครับ

ยามเช้าย่านถนน Geylang จำนวนรถส่วนตัวของที่นี่นับว่าน้อยมากครับถ้าเทียบกับบ้านเรา เค้าว่ากันว่าคนมีรถส่วนตัว มีบ้าน ในสิงคโปร์นี่ถือว่าฐานะไม่ธรรมดานะครับ... วันนี้เราจะเดินทางไปน้ำพุแห่งความมั่งคั่ง หรือ Fountain of Wealth กันก่อนครับ โดยนั่ง MRT ไปลงที่สถานี Promenade แล้วเดินต่อไปอีกนิดเดียวก็ถึงเลย

จะอยู่ใจกลางของอาคาร Suntec City เลยครับ อีกในหนึ่งจะเหมือนอยู่ใจกลางฝ่ามือที่หงายขึ้นหมายถึงเงินทองที่จะไหลเข้ามาไม่ขาดมือ ตามหลักฮวงจุ้ย นอกจากนี้ยังที่นี่ยังเป็นน้ำพุที่ใหญ่ที่สุดในโลกโดยหนังสือ Guinness Book ได้บันทึกไว้ในปี พ.ศ. 2541 น้ำพุจะมีลักษณะเป็นสีบรอนซ์เงิน และมีวงแหวนล้อมรอบโดยมีเส้นผ่าศูนย์กลางถึง 66 เมตร และสูง 13 เมตร เชียวครับ แต่วันที่เราไปโชคร้ายหน่อยที่เค้าไม่เปิดน้ำพุ เลยเห็นแต่เส้นรอบวง อดเป็นผู้ร่ำรวยเงินทองไม่ขาดมือเลยครับ กะว่าจะไปวนเพื่อให้เงินทองไม่ขาดมือสักหน่อย

สำหรับน้ำพุแห่งนี้สามารถเข้าชมได้ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆนะครับ เมื่อไปถึงแล้วจะเห็นเด่นชัดเลย

ความน่ารักของสิงคโปร์อีกอย่างที่เราสังเกตเห็นก็คือตามทางเดินบนสถานี MRT ต่างๆ เค้าจะตกแต่งตามลักษณะเด่นของแต่ละย่านนะครับ แต่ละสถานีจะไม่ซ้้ำกันเลย แสดงให้เห็นว่ารายละเอียดเล็กๆน้อยเหล่านี้เค้าไม่ได้ละเลยมันไป แต่กลับนำมาสร้างให้เป็นเอกลักษณ์ สถานีนี้เค้าใช้กระเบื้องเคลือบเป็นลายต่างๆมาตกแต่งไว้ทำให้แลดูสวยงามแปลกตา

หลังจากผิดหวังจากน้ำพุแล้วเราก็เดินทางต่อไปขึ้น Singapore Flyer เพื่อชมวิวประเทศสิงคโปร์กันครับ แต่ระหว่างทางเดินเราเจอเสาอารมณ์ประมาณเสาทางด่วนหรือเสา MRT นี่แหละครับ แต่ดูสิเค้ารู้จักเอาต้นตีนตุ๊กแกมาปลูกให้มันเลื้อยขึ้นไป ทำให้ลดความแข็งและอารมณ์ของสิ่งก่อสร้างที่ดูขัดหูกันตาไปได้มากทีเดียว นี่ไม่ใช่ที่แรกในสิงคโปร์ที่เราเจอแบบนี้นะครับ เค้าจะมีแทรกต้นไม้นั้นนี่ ทางเล็กๆน้อยๆ ก็จัดสรรใส่ลงไปจนได้ แล้วจะไม่ชมเค้าเรื่องความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆได้อย่างไร จริงๆแล้วเราว่ารัฐบาลเค้านี่มีความใส่ใจกับธรรมชาติและอารมณ์โรแมนติกไม่เบาเชียวนา

ราคาตั๋วอยู่ที่ 29.5 เหรียญสิงคโปร์หรือตีเป็นเงินไทยประมาณคนละ 700 บาทกับเศษอีกนิดหน่อย ใช้เวลาชมประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อที่จะให้เรานั่งชมวิวทั้งเกาะ แล้วถ้าอากาศดีๆยังสามารถมองไปเห็นเกาะสุมาตราได้อีกด้วย

ทางเดินก่อนเราขึ้นไปก็จะมีห้องนิทรรศการเล็กๆให้ชมนิดหน่อย และจะมีคนมาถ่ายรูปให้ก่อนขึ้นเพื่อนำไปตัดต่อในโปรแกรมมาให้เราตอนลงด้วย

แคบซูลต่อหนึ่งแคปซูลจะแบ่งให้นั่งตั้งแต่ 4-6 คนแล้วแต่ดวง

ก่อนขึ้นมาเค้าจะแจกเครื่องวิทยุเล็กๆ ลักษณะเหมือนวอให้มาใช้ฟังคนละเครื่อง พอเปิดเค้าก็เริ่มบรรยายถึงความเป็นมา ลักษณะภูมิประเทศ นั้นนี่โน้นให้ความรู้ไปเรื่อยๆ ใครใคร่ฟังก็ฟังไปชมไป ใครไม่อยากฟังก็ไม่ต้องฟัง เดินไปเดินมาชมวิวได้ตามสบาย

ส่วนภายในก็กว้างขวางดีไม่แออัด ขนาด 6 คนยังเดินได้สบายๆ มีพื้นที่เหลือให้ถ่ายรูปกันคนละมุม

หน้าอ่าวของเค้ามีแต่เรือสินค้าจอดเต็มไปหมด การค้าทางทะเลที่นี่คงเจริญรุ่งเรืองไม่น้อยเชียว

ภายในใหญ่หรือไม่ใหญ่ก็สังเกตจากตัวเราแล้วกันครับ นี่แค่มุมหนึ่งของแคปซูลเท่านั้นเอง

สูงพอๆกับตึกที่เค้าว่าสูงที่สุดในสิงคโปร์

อันนี้เด็ดมาก สนามฟุตบอลไม่มีเหรอ ชิ!!! อย่าได้แคร์ก็ถมทะเลมันสะเลยสิ เป็นไงครับบ้านเค้านี่ขนาดยังไม่เสร็จสมบูรณ์นะเนีย สนามฟุตบอลกลางทะเล ยังมีที่สำหรับให้มิตรรักแฟนเพลงมานั่งเชียร์อีกตั้งหาก

อีกมุมของเมือง

พอลงจากแคปซูล Singapore Flyer แล้วก็จะสามารถซื้อของที่ระลึกได้มากมายเลยครับ แต่ราคาค่อนข้างสูงพอสมควร พอเราเดินลงมาก็จะมีพนักงานคอยชี้ว่าให้ไปรับรูปที่ถ่ายก่อนขึ้น โดยมีเพ็คเกจให้เลือกหลายหลายตามความต้องการของแต่ละท่าน ราคาก็ค่อนข้างสูงอยู่เหมือนกัน เราเลยไม่ได้รับมา แต่จุดนี้ต้องส่งพนักงานที่ Singapore Flyer มาดูงานที่แก่งกระจานเมืองเพรช บ้านเรานะครับความเร็วต่างกันมาก ที่บ้านเรานี่รู้ตัวอีกทีหน้าเราไปอยู่บนจานเรียบร้อยแล้ว ความชำนาญยังสู้เราไม่ได้ ณ จุดนี้

หลังจากที่เราเดินดูของที่ระลึกจนเบื่อแล้ว เราก็เดินทางต่อไปที่ย่าน Little India กันเลย... ลง MRT ที่สถานี Little India ตามชื่อเลยครับ

แวะทานอาหารกันอีกสักหน่อยนะครับ เนื่องจากวันนี้ใช้พลังงานตุเรง เต๊ะช่า ไปเยอะแล้วต้องเติมพลังกันหน่อย

มื้อนี้เราสั่งบะหมี่ กวางตุ้งผัดน้ำมันหอย ข้าวมันไก่ มาทาน บะหมี่ที่นี่เค้าจะถามทีหลังว่าคุณต้องการซุปแบบไหนต้มยำ ซุปธรรมดา หรืออะไรก็ว่าไป อาหารก็มันๆเลี่ยนๆ ครับ เออพูดถึงข้าวมันไก่แล้วนึกขึ้นได้ เราค่อนข้างผิดหวังกับข้าวมันไก่สิงคโปร์ ที่เค้าบอกอร่อยนัก อร่อยหนา ร้านไหนดังเราไปลองลิ้มชิมรสมาหมดแล้วครับ ไม่ถูกปากเลยส่วนตัวว่าไม่อร่อยเลย สู้บ้านเราไม่ได้อร่อยกว่าเยอะเลย

ถึงแล้วครับ สังเกตได้จากบรรยากาศจะเปลี่ยนแนวไปเลย

นึกว่านั่งประตูข้ามมิติมาโผล่ที่อินเดียเสียอีก พอเข้ามาย่านนี้ปุ๊บก็จะเจอร้านขายเครื่องเทศ เครื่องประดับแบบแนวอินเดีย สาหรีสีสันจัดจ้าน เต็มไปหมด ผู้คนก็แต่งตัวกันสีสันจัดจ้านสวยงามเชียวครับ

ย่านนี้จะมีห้างสรรพสินค้า Mustafa Center ที่ลำลือกันว่าของแบรนด์เนมวางขายเหมือนตลาดนัดบ้านเราเลยทีเดียว ก็ต้องไปพิสูจน์กันหน่อยว่าจริงหรือไม่

ระหว่างทางไป Mustafa Center เราก็แวะที่วัด Sri Mariamman ซึ่งไม่อนุญาตให้เข้าไปด้านในจึงสามารถถ่ายรูปจากด้านนอกได้เท่านั้น

ถึงด้านหน้าของ Mustafa Center แล้วครับเราเข้าไปกันเลยดีกว่า

ด้านหน้าก็จะมีพนักงานคอยตรวจตรา ให้ฝากกระเป๋าเป้หรือของได้หรือไม่ฝากก็ได้ตามใจครับ ดูเค้าจัดวางของสิครับ ไม่มีที่ให้หายใจเลยแน่นไปหมด

วางแบบของไม่มีคุณค่าเลยครับ แลดูราคาตกเลยแต่ละอย่าง

ของพวกนี้ของแท้ทั้งหมดนะครับ แต่เนื่องจากเค้าจัดให้มันดูแบบง่ายต่อการสัมผัส ไม่เหมือนบ้านเราต้องเจอพนักงานขายของตามเคาเตอร์ดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่ที่นี้ไม่มีพนักงานมากวนใจคุณให้หงุดหงิดนะครับ เดินได้ หยิบจับ ลองได้ตามใจ จะมีพนักงานอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ

โซนน้ำหอมก็จะมีให้เลือกตามใจชอบหลากหลานยี่ห้อ มีให้เทสตามใจด้วยนะเออ

จะรับ Gucci หรือ Anna Sui กันดีล่ะครับ ถ้ายังไม่ถูกใจก็มีแทบทุกยี่ห้อในโลกเลยนะครับ เราลองสำรวจมาแล้ว

อาหารก็มีให้เลือก ที่นี่จะมีน้ำมะม่วงขายอยู่เต็มไปหมดเลย หลากหลายยี่ห้อ ไม่แน่ใจว่าคนสิงคโปร์ชอบรสชาติมะม่วง หรือเป็นผลไม้ที่หาได้ง่ายที่สุดเพราะมันเยอะมากจริงๆ

อยากซื้ออะไรก็หยิบใส่ตะกร้าหรือรถเข็นมาจ่ายเงินตรงนี้ได้เลย...

เมื่อเดินด้านในเบื่อแล้วเราก็ออกมาเดินเล่นชมบรรยากาศด้านนอกกันอีกนิดหน่อยก่อนจะเดินทางเข้าเมืองและนั่ง MRT ไปสนามบินกันครับ

สาวๆ มาเดินช้อปกัน

หลังจากเดินเล่นย่านนี้อิ่มหนำสำราญดีแล้วเราก็เดินทางโดยรถ MRT ไปขึ้นเครื่องกลับที่สนามบินกันเลยครับ การเดินทางสะดวกสบายเป็นอย่างมากสำหรับสิงคโปร์ ข้อดีอีกอย่างของระบบขนส่งที่นี่คือสามารถคำนวณเวลาไปชัดเจนดีไม่ต้องให้มาลุ้นว่าจะเจอเหตุการณ์รถติด หรือสิ่งที่ทำให้ระทึก ตื่นเต้น ชั่วโมงสุดท้ายของการเดินทาง

สำหรับทริปสิงคโปร์เราขอลาไปด้วยภาพนี้นะครับ สำหรับทริปหน้าเราจะพาเดินทางไปเปิดโลกกว้างที่ไหน ประเทศหรือจังหวัดอะไร อย่าลืมติดตามกันต่อนะครับ....

Singapore เมืองแห่งการใส่ใจรายละเอียด DAY 2

2011-03-17T18:34:00.075+07:00

DAY 2
เช้าวันนี้เราออกจากห้องพักแต่เช้า เพื่อเดินทางไป Sentosa แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้องครับ ระหว่างเดินทางไปขึ้น MRT ที่สถานี เราจึงแวะเติมพลังที่ร้านอาหารแถวถนน Geylang เป็นร้านอาหารที่มีโซนของพวกพี่แขกเค้าครับ

รสชาติจัดจ้านมากครับ สำหรับแกงและก็มีปลาทอด ไก่ทอด แป้ง และข้าว เผ็ดแบบเผ็ดร้อนเครื่องเทศ รสชาติก็ธรรมดาพอประทังชีวิตได้แต่ถ้าเป็นคนทานไม่เยอะแนะนำให้สั่งจานเดียวมาแบ่งกันครับ เพราะกินกันไม่ไหวจริงๆมาเป็นถาดเลย ไปทานอาหารที่ไหนไม่เคยอร่อยเหมือนทานที่เมืองไทยเลยจริงๆครับ อาหารที่นี่ไม่ว่าฝั่งแขก หรือฝั่งจีน จะรสชาติจืดๆมันๆ แทบทั้งนั้น

หลังจากที่ท้องอิ่มก็ออกเดินทางไปสู่ Sentosa กันต่อ โดยขึ้น MRT จากสถานี Kallang ไปลงสถานี Vivocity ไม่ต้องกลัวหาไม่เจอครับเพราะที่นี่จะมีป้ายบอกไปตลอดทาง ทุกอย่างเป็นระเบียบหมดหาง่าย พอมาถึงก็เข้าตึก Vivocity เดินขึ้นไปบนชั้น 3 สามารถซื้อบัตรไปกลับสำหรับค่าต่อ MRT สาย Sentosa คนละ 3 เหรียญสิงคโปร หรือใช้บัตร EZ-Link ได้เลยครับ นั่งชมนกชมไม้ ไม่ถึง 5 นาทีก็ถึง Sentosa แล้วครับ

เรามาถึงตั้งแต่ 8 โมงเช้า ยังไม่ทันเปิดขายตั๋วกันเลยครับ ก็เลยเดินเล่นถ่ายรูปนั่นนี่โน้นไปเรื่อย วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวมากครับ ขนาดยังไม่สายมากก็ร้อน แดดเปรี้ยงเลย

ป้ายบอกทางไม่ต้องกลัวหลงเลยครับ

ทางไป Casino ต้องลงบันไดเลื่อนไปอีกชั้นนะครับ

สำหรับผู่ที่เตรียมจะไป Casino ต้องแต่งกายสุภาพถึงจะเข้าได้นะครับ กางกางต้องขายาว รองเท้าหุ้มส้นเท่านั้น ไม่เช่นนั้นแล้วไม่ให้เข้า....

นายคนนี้ไม่รู้เครียดอะไร นั่งทำท่าคิดหนัก

Merlion อีกตัวที่ Sentosa สงสัยเราจะไปเช้าเกินไปเลยไม่ยอมพ่นน้ำ แต่ก็ดีไปอย่างนะครับไปเช้าๆ ไม่ต้องแย่งมุมถ่ายรูปกับคนอื่นๆ

Merlion จริงๆแล้วเค้าออกแบบมาเพื่อให้เป็นสัญลักษณ์ของคณะกรรมการส่งเสริมการท่องเที่ยวประเทศสิงคโปร 1964 โดยนายฟราเชอร์ บรูนเนอร์ ต่อมาไม่นานเจ้าสัตว์ประหลาด หัวเป็นสิงโต หางเป็นปลา ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของสิงคโปรในสายตาของคนทั่วโลก ส่วนตัวที่เป็นสิงโต หมายถึงสิงโตที่เจ้าชายซางนิลา อุตามะ ได้พบตอนที่เจอเกาะสิงคโปร์ ใน ค.ศ. 11 และส่วนหางที่เป็นปลา เป็นสัญลักษณ์ของเมืองโบราณที่ชื่อว่า "เทมาเซ็ค" เป็นภาษาญี่ปุ่นแปลได้ว่า ทะเล จึงกลายเป็น Merlion หรือ สิงโตทะเล ด้วยประการฉะนี้แล

ร้านขายขนมหวานตกแต่งร้านอย่างน่ารัก น่าเอ็นดู

ตัวนี้ก็น่ารัก

ตู้ขายตั๋วยังไม่เปิดเลยครับ คนก็เริ่มมากขึ้นตามเวลา ที่นี่นับว่าเป็นสถานที่ ที่ครบวงจรมากครับ มีทั้งโรงแรม สวนสนุก ทะเล casino ร้านอาหาร และอื่นๆอีกมากมาย

มุมนี้มุมบังคับ ใครมาไม่ได้ถ่ายรูปกับ Universal ถือว่ามาไม่ถึงนะครับ...

เดินมาด้านหลังจะเป็นชายหาดครับ สำหรับเกาะ Sentosa เดิมเป็นเกาะของหมู่บ้านชาวประมง ซึ่งต่อมาเกิดโรคระบาดจนผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก เลยได้ชื่อเป็นภาษามลายูว่า บลากัง มาติ (Balakang Mati) ซึ่งหมายถึงเกาะแห่งความตาย ต่อมาสมัยสงครามโลก อังกฤษใช้เกาะนี้เป็นป้อมปราการเพื่อป้องกันการโจมตีทางน้ำ และเมื่อปี 1968 หลังจากที่อังกฤษถอนทัพไปแล้ว รัฐบาลสิงคโปร์จึงได้ปรับปรุงเกาะให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและเปลี่ยน ชื่อเกาะเป็นเซ็นโตซ่า (Sentosa) ซึ่งหมายถึงสันติภาพและความสงบสุข และเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการในปี 1972

สำหรับสนนราคาค่าเข้าสวนสนุกอยูที่ 66 เหรียญสิงคโปรต่อคน ตกเป็นเงินไทยก็ประมาณ 1,600 บาทต่อคน ราคาค่อนข้างแพง สำหรับท่านใดต้องการจองตั๋วหรือหาข้อมูลก่อนไปสามารถเข้าไปดูได้ที่ www.sentosa.com.sg นะครับ

เดินรอไปรอมาอากาศก็เริ่มร้อนตั๋วก็ยังไม่ได้จองมา เก้าโมงก็ยังไม่เปิดขาย คุณเธอก็เริ่มบ่นๆร้อนๆ แพงๆ ไม่อยากเข้าคนเยอะ ไม่อยากเบียด เราเลยต้องเปลี่ยนแผนกระทันหันก่อนจะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 3 ในระหว่างเที่ยว เอาละครับงานเข้าแล้ว เอาไงดีละทีนี้ คิดไปคิดมามีอยู่ที่หนึ่งน่าจะไม่ร้อนอากาศคงธรรมชาติดี ไปสวนนกจูล่งดีกว่า คิดได้ดังนั้นก็นั่งรถออกเพื่อเดินทางไปสวนนกจูล่งทันทีทันใดเลยครับ โดยนั่งรถ MRT โดยไปลงที่สถานี Boon Lay จากนั้นก็นั่งรถเมล์สาย 194,251 ไปลงหน้าสวนนกได้เลยครับ

ชาวเมืองสิงคโปร์กำลังรอรถเมล์กันอยู่ครับ ที่นี่เราชอบมากตรงที่ว่ารถเมล์จะจอดตรงป้าย ถ้าไม่มีป้ายจะไม่จอดรับผู้โดยสารเลยครับ ทุกอย่างเป็นระเบียบหมด

สภาพบนรถเมล์เค้าครับ

รถเมล์หรือระบบขนส่งต่างๆในสิงคโปร์สามารถใช้บัตร EZ-Link ได้ทั้งหมดครับ เพียงแค่นำบัตรไปแตะก่อนขึ้นและลงรถเท่านั้น ซึ่งสะดวกมากแต่ถ้าไม่ได้ทำมาก็สามารถจ่ายเงินสดได้ตรงทางขึ้นได้

ส่วนตั๋วค่าเข้าจะมีสองราคานะครับ คือถ้า 40 เหรียญสิงคโปร์ก็จะได้ถ่ายรูปกับนกแก้ว มีนกนั้นนี่มาเกาะแขนให้ถ่ายรูปอย่างใกล้ชิดใครชอบแบบนี้ก็เลือกซื้ออันนี้ กับ 23 เหรียญสิงคโปรเดินชมนก ชมไม้ตามใจ จะไปถ่ายตรงไหนก็ตามใจ ประมาณนั้น ถ้าขี้เกียจเดินก็จ่ายค่ารถนั่งชมอีก 2.50 เหรียญสิงคโปร์

พอซื้อเสร็จเค้าก็จะมีคูปองสำหรับนั่งรถ มาให้คนละสามสถานีเพื่อไว้สำหรับนั่งรถชมแต่ละสถานี

ก่อนขึ้นรถไปชมด้านในเราก็เดินมาดูตรงขุดแรกกันก่อนครับ

ตรงนี้เป็นบ้านเพนกวิ้นครับ ทำน่ารักดีมาก ด้านนอกจัดแต่งเป็นเรือ

ด้านในก็จัดสรรพื้นที่ให้เพนกวิ้นน้อยๆน่ารักว่ายน้ำ แล้วก็มีพื้นที่สำหรับเดินเล่น กว้างขวางดี สุขภาพจิตของกวิ้นน้อยก็ดีครับ บ่งบอกถึงความใส่ใจของสวนนกจูล่งว่าไม่ได้ทอดทิ้ง ได้รับความดูแลเป็นอย่างดี ไม่ดูน่าสงสารเหมือนกวิ้นที่บนห้างในบ้านเรา...

ของที่ระลึกหน้าบ้านของเพนกวิ้นครับ มีตัวเล็กตัวน้อย หลากหลายราคาแล้วแต่จะเลือก

ต่อมาอีกหน่อยก็เป็นถิ้นของเจ้านกแก้วเค้าครับ เกาะคอนกันแต่ละตัวสวยๆทั้งนั้นเลย

อันนี้ถ้าตั๋ว 60 เหรียญจะมีมาเกาะแขนให้ถ่ายรูปได้ด้วยนะครับ เหมือนซาฟารีเวิลด์บ้านเราเลย

หลังจากขึ้นรถเพื่อชมสวนนกแล้ว ก็จะเห็นวิวทิวทัศน์ในมุมสูง จริงๆจะมีการแสดงต่างๆของนกด้วยนะครับแต่ตอนเราไปเค้าเพิ่งแสดงเสร็จไปเลยอดดูตามระเบียบ

คือมีกรงนกนั้นนี่ทุกจุดเลยครับ มีแต่กรงใหญ่ๆ เห็นนกตัวกระจิ๊ด นกอะไรบ้างก็มองไม่ทัน มีแต่กรงขนาดใหญ่กับต้นไม้ เอาไงดีละทีนี้ หลังจากนั่งไปจนครบสถานีแล้วมันหงุดหงิด ไม่ได้ดังใจเห็นแต่กรงนกมันจะงามตรงไหน ตัดสินใจเดินเลยครับทีนี้ เดินกลับไปใหม่อีกครั้ง

เจอเจ้านี้เลย เฮ้อ!!! ค่อยชื่นใจน้อยไม่ใช่เห็นแค่กรงมุมสูงไม่ได้เรื่องเลย เสียค่าโง่กันไปตามระเบียบครับ

ฟลามิงโก้กำลังเต้นรำลั่นล้า แลน่ารัก

เค้าจะแบ่งเป็นโซนๆ โซนนี้มีนกนั้นนี่โน้น ซึ่งอยากแนะนำให้เดินชมจะดีกว่าครับ มีทั้งน้ำตก บรรยากาศดีๆ นั่งรถคุณจะไม่ได้เห็นอะไรเลย อย่างที่บอกคือเห็นแต่ต้นไม้กับกรงนกสูงๆขนาดใหญ่เต็มไปหมด

กล้องวงจรปิดไว้ดูไข่นกที่กำลังจะฟักเป็นตัว

โซนนี้เป็นโซนของนกที่มีขนาดใหญ่มากๆ อย่างนกกระจอกเทศ จริงๆยังมีอีกหลายชนิดมากแต่ด้วย เราพกกล้องขนาดเล็กไปพอถ่ายมาแล้วภาพมันจะเบลอเลยเก็บมาได้ไม่หมดทุกตัว

และนกก็มีหลากหลายชนิดมากจริงๆครับ บางอย่างก็เคยเห็น บางตัวก็ไม่เคยเห็นมาก่อนมีหลากหลายชนิด แบ่งไว้ในกรงขนาดใหญ่และกว้างขวาง (ลักษณะเหมือนโดม กว้าง หลังคาสูงเทียมยอดไม้) ให้เราสามารถเดินเข้าไปด้านในได้เพื่อชมนกได้ จะมีนกบางตัวเดินตามเรา บางตัวก็บินมาวนเวียนใกล้ บางตัวก็กินผลไม้ เชื่องมากๆครับ อากาศก็เย็นสบายดี ไม่อบอ้าวเหมือนในเมือง

เพนกวิ้นว่ายน้ำเล่นในสระจำลอง จริงๆเราประทับใจที่นี่นะครับ แต่เนื่องจากคุณภาพของกล้องที่พกติดตัวไปไม่ดีเท่าที่ควรจึงไม่สามารถเก็บภาพได้มากดังใจต้องการ เอาไว้ให้เพื่อนๆไปลุ้นกันเองบ้างดีกว่า

พอชมนกชมไม้กันสมควรแก่เวลาแล้วเราก็เดินทางกลับเข้าเมือง เพื่อจะไปชมสถานที่ท่องเที่ยวยามราตรี และไฟในเมืองสิงคโปรกันต่อครับ แต่ก่อนอื่นต้องแวะหาอะไรเติมพลังกันก่อน

จานนี้เป็นข่าวผัดใส่ไข่ดาว เน้นไข่ดาว สำหรับราคาค่าอาหารต่อหนึ่งจานร้านธรรมดาก็อยู่ที่ราคาโดยประมาณ 100- 200 บาท ครับแล้วแต่ชนิดของอาหาร อันนี้ยังไม่รวมค่าน้ำนะครับ

จานนี้คือหมูผัดพริกไทยดำ เค้าใส่พริกไทยเยอะมากจนท้องปั่นป่วนเลยครับ ทานนิดหน่อยอร่อยดี แต่ทานไปทานมาออกแนวเลี่ยน สำหรับสิงคโปร์จะมีห้างสรรพสินค้าแทบทุกมุมเมืองนะครับ หากต้องการไปช้อปปิ้งรับรองไม่ผิดหวัง เพราะห้างสรรพสินค้าเยอะมากเดินไปทางไหนก็เจอแต่ราคาก็พอๆกับบ้านเรา บางอย่างก็ถูกกว่าไม่กี่ร้อย บางอย่างก็แพงกว่า แต่ก็จะมีสินค้าแบรนเนมบางอย่างที่บ้านเรายังไม่มีนะครับ

ย่าน River Quay จะมีผับและร้านอาหารมากมายให้เลือกนั่งชิวๆ ได้ตามถนัดเลยครับ สำหรับท่านที่อยากไปโยกย้ายส่ายสะโพกก็ไม่ผิดหวังเดินไปด้านในก็มีให้เลือกอย่างหลากหลาย

เราชอบตึกแถวนี้มากเพราะทาสีสันได้สวยงาม หวานจับใจทีเดียว

ร้านนี้ดังครับ ที่เค้าว่าจัดร้านเป็นคลินิค ให้ผู้ป่วยมารักษาพยาบาล ออกสื่อและแนะนำในหนังสือท่องเที่ยวไปทั่วโลกทีเดียว

เก้าอี้สำหรับนั่งดื่มกินครับ แต่ทีเด็ดยังไม่หมดแค่ตรงนี้

นี่ครับเราไปยืนดูผู้มาใช้บริการในร้านนี้ เค้าดื่มเหล้ากันทางสายน้ำเกลือนะเออ คือจะให้เรานั่งรถเข็นแล้วมีเสาสำหรับแขวนน้ำเกลือ เหมือนในโรงพยาบาลแบบนั้นเลยครับ ก็จะเอาเหล้าหรือเบียร์ที่เราสั่งมาแขวนไว้บนเสา คือมันเป็นถุงน้ำเกลือเราดีๆนี่แหละครับ แต่เปลี่ยนเป็นเหล้า หรือเครื่องดื่มที่เราสั่งไปมาแทน เสร็จแล้วก็จะให้เราดื่มผ่านทางสายยาง ที่เหมือนสายน้ำเกลือเวลาเราป่วยเลย เพียงแต่เปลี่ยนหัวตรงเข็มให้เป็นจุกสามารถดูดน้ำจากตรงนั้นได้ เออเอากะแกสิ แต่เราดูไปดูมาแลน่าสงสารคนที่มาดื่นกินนะครับเหมือนคนป่วยอาการหนักแต่อดที่จะดริ้งไม่ได้เลย

Singapore flyer ยามค่ำคืน

ตึกทุเรียนเปิดไฟสว่างจ้า สวยเชียวครับ

เมืองเค้าเปิดไฟกันขนาดนี้ไม่รู้ต้องเสียค่าไฟเดือนละเท่าไหร่นะเนี่ย เอหรือว่าจะมีนโยบายจ่ายค่าไฟฟ้าครึ่งหนึ่งเหมือนบ้านเรา ก็ว่าไปนั้นครับ จริงๆแล้วเราว่าคงเป็นเพราะต้องการดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาเที่ยวประเทศเค้ามากกว่า ถ้าไม่มีตึกสูงๆ ไฟสวยๆแบบนี้ สิงคโปร์ก็จะไม่มีจุดดึงดูดให้น่าสนใจเลยจริงๆครับ

เพราะบ้านเค้าไม่ได้มีน้ำตก มีป่าเขา ธรรมชาติสวยงามเหมือนบ้านเรา

จึงต้องคิดค้นหาวิธีเรียกนักท่องเที่ยวเพื่อเป็นรายได้หลักอีกทางหนึ่ง

เกิดเป็นคนไทยแสนสุขใจ ธรรมชาติรื่นรมย์ น้ำตก ป่าเขา ทะเล เรามีหมด ตึกสูงระฟ้า ห้างใหญ่ๆ เราก็มีข้าวของก็ราคาพอสู้ไหว จงภูมิใจเถิดครับที่เกิดเป็นคนไทย ขนาดบ้านเค้าไม่มีอะไรยังพยายามสร้างนั้นนี่ เพื่อพัฒนาประเทศของตัวเอง มีกฎระเบียบทุกสิ่งทุกอย่าง ตรงไหนมีพื้นที่ว่างสิงคโปร์จัดต้นไม้ สนามหญ้า ไปใส่หมดนะครับ ขนาดร่องเล็กๆในสถานี MRT พี่แกยังเอาดินไปลงเพื่อปลูกต้นไม้นะเออ เราเห็นแล้วนึกชมเลยว่าความพยายามเป็นเลิศ ละเอียดอ่อนมากจริงๆ

สำหรับเราแล้วแค่รักษาไว้ อย่าไปทำลายแค่นั้นเองครับ ง่ายๆ ถ้าไม่สร้างก็อย่าทำลายบ้านเราก็น่าอยู่แล้วครับ หลังจากเดินชมไฟยามค่ำคืนจนอิ่มแล้วก็ลาไปพักผ่อนเก็บแรงเพื่อตะเวนเที่ยวในวันพรุ่งนี้แล้วครับ อย่าลืมติดตามกันต่อในวันที่สามนะครับ....

Singpore เมืองแห่งการใส่ใจรายละเอียด DAY 1

2011-03-10T20:10:00.047+07:00

ทริปนี้เราจะพาไปเที่ยวเมืองเล็กๆ แต่ใส่ใจในทุกรายละเอียดอย่าง "สิงคโปร์" กันนะครับ หลังจากเราจองตั๋วหางแดงเรียบร้อย ก็เตรียมตัวเก็บข้าวของใส่กระเป๋าไปเปิดโลกใบน้อยๆให้กว้างขึ้นอีกสักนิด....

พอเครื่องย่างเข้ามาสู่ สิงคโปร์ วิวที่เราเห็นจะเป็นท่าเรือที่มีเรือจอดเต็มไปหมดเลยครับ

สวยไปอีกแบบแต่ก็แสดงให้เห็นว่าที่แห่งนี้เป็นเมืองที่ใช้เรือเพื่อขนสินค้าและท่าเรือสำหรับแลกเปลี่ยนสินค้าของภูมิภาค อย่างแท้จริงเลย...

ดูผังเมืองเค้าสิครับ เป็นระเบียบแบบแผนมากทีเดียว สิงคโปร์ มีพื้นที่เท่ากับเกาะภูเก็ตบ้านเราเท่านั้นครับ แต่สามารถสร้างรายได้สูงติดระดับโลกเลยทีเดียว เนื่องจากรัฐบาลของสิงคโปรเน้นจะสร้าง "คุณภาพของคน" เป็นหลัก โดยให้ความสำคัญกับคุณภาพของการศึกษา และความรู้พื้นฐานให้ประชาชนเป็นคน "เก่ง" แต่ก็เกิดปัญหาประชากรลดลงเพราะทุกคนไม่ยอมแต่งงาน ยินดีจะอยู่เป็นโสดเพื่อทำงานกันหมด... รัฐบาลเลยต้องรับภาระหนักอีกบทบาท คือกลายเป็น "รัฐบาลแม่สื่อ" สร้างบรรยากาศให้คนเกิดอารมณ์รักกัน "เพื่อชาติ" แค่รายละเอียดเล็กๆน้อยเกี่ยวกับประเทศนี้ก็ทำให้คุณอมยิ้มได้แล้วใช่มั้ยครับ...

DAY 1 : หลังจากแลกซื้อบัตร MRT จากจุดต่อสถานีที่สนามบินเรียบร้อยแล้วเราก็มุ่งหน้าตรงไปสู่ย่านถนน Geylang โดยลงสถานี Kallang เดินเล่นไปสักพักก็จะเจอโรงแรมเต็มไปหมดเลยครับ

เราเลือกพักที่ Hotel 81 ตีเป็นเงินไทยตกประมาณคืนละ 1400 บาท ครับ Hotel 81 จะเป็นโรงแรมที่มีอยู่ทั่วทุกอย่างในสิงคโปรครับ สาขาจะเยอะมาก...

บรรยากาศข้างทางที่เราเดินไปโรงแรมครับ...

สิ่งแรกที่เรารู้สึกถึงเมื่อถึงสิงคโปร์คือความเป็นระเบียบ และสะอาดครับ ทุกแยกจะมีไฟสำหรับให้คนข้ามถนน ขนาดไม่มีรถมาผู้คนเค้ายังหยุดยืนรอสัญญาณให้คนข้ามกันเลยครับ แต่ก็มีเป็นบางคนนะครับที่แหกกฎแต่ก็เห็นไม่มากน้อยจริงๆ นับคนได้เลย....

สถาพโรงแรมที่เราพักครับ ห้องก็ตามสภาพ มีน้ำให้วันละขวด ขนม และกาแฟซอง กาต้มน้ำร้อน ทีวี เครื่องทำน้ำอุ่น ไม่คิดไรมากครับ เอาไว้แค่ซุกหัวนอนเท่านั้น ที่พักเรานี่เดี๋ยวจะมีประเด็นร้อนมาเล่าให้ฟังแปลกใจ

เล่นครับ

หลังจากโยนเป้เสื้อผ้าไว้ที่ห้องพักเรียบร้อย เราก็ออกไปลั้นล้ากันเลยครับ...

ลง MRT สถานี City hall ก็จะเข้าสู่ย่านกลางเมือง ก็เดินเล่นดูนั้นนี่ไปเรื่อย ก็มาเจอ โบสถ์ st.Andrew's Cathedral

อีกจุดที่เราชอบในสิงคโปร์คือในบริเวณบ้านเมืองของเค้าทุกจุด ถ้ามีพื้นที่พอจะปลูกต้นไม้หรือปลูกสนามหญ้าได้ เค้าจะให้ความสำคัญ ใช้พื้นที่ทันทีทำให้ร่มรื่น ถึงตึกจะเยอะไปหมดแต่ไม่ได้รู้สึกร้อนระอุ เพราะมีลมโกรกอยู่ตลอดเวลา ผังเมืองของที่นี่ก็นับว่าดีเยี่ยมทีเดียว...

เดินไปเจอ 7-eleven ก็แวะเข้าไปหาน้ำดื่มกันสักหน่อย ใน 7-eleven ของจะราคาสูงกว่าร้านค้าทั่วไปในสิงคโปรนะครับ คงจะเป็นเรื่องของภาษีการนำเข้าของเค้าด้วย

ย่านนี้จะมีทั้งห้างสรรพสินค้า และตึกออฟฟิศ เดินไปไม่ไกลก็จะเจอร้านอาหารเต็มไปหมด ไกลไปอีกหน่อยก็จะมีร้านโซนนั่งฟังเพลงตอนกลางคืน

สองสาวนั่งเมาท์กันอย่างออกรสออกชาติ

รูปปั้นกุลีขนข้าวสาร แสดงให้เห็นถึงยุคบุกเบิกของสิงคโปร์ที่เป็นเมืองสำหรับขนถ่าย แลกเปลี่ยนสินค้า หรือเมืองท่า นั้นเอง

เด็กน้อยเล่นน้ำ

เดินทางเรียบมาเรื่อยๆจะเจอโซนร้านอาหาร อาคารบ้านเรือนสีสันสดใส

ปูอลาสก้า อยู่ในตู้รอคนมากิน ตัวใหญ่ประมาณตัวคนได้เลยครับแต่ละตัว สนนราคาประมาณ 2,000 บาท

ตึกเอสพลานาดยามอัสดง

คาสิโนรีสอร์ท "มารีนา เบย์ แซนด์ส" ตึกสูง 55 ชั้น คาสิโนแพงที่สุดเป็นอันดับสองของโลก ด้านบนเปิดให้ขึ้นชมวิว หรือทานอาหารได้ด้วย ราคาค่าเข้าก็ 20 เหรียญสิงคโปร์

แวะเข้าไปนั่งพักตากแอร์ในตึกเอสพลานาด ด้านในจะมีนิทรรศการงานศิลปะ ดนตรี และอย่างอื่นอีกหลายอย่างเลยครับ...

เดินทางมาอีกหน่อยก็เจอสวนสาธารณะขนาดใหญ่ แต่เราเข้าไปไม่ได้ครับ พอมาถึงด้านหน้าฝนก็เทลงมายังกับฟ้ารั่วเลย...

สังเกตดูครับ จอดหลังเส้นเป็นแนวตรงทุกคัน ไม่มีมาแทรกหน้า แทรกหลัง ที่นี่รถราไม่เยอะเท่าบ้านเรา แต่จะนิยมนั่งรถไฟฟ้า MRT รถเมล์ กันมากกว่าเพราะเส้นทาง MRT สามารถนั่งได้ทั่วสิงคโปรเลยครับ...ฝนหยุดตกก็ค่ำพอดี...เดินไปเดินมาเจอร้าน Sex Shop ด้วย ร้านพวกนี้มีหลายสาขาในสิงคโปรเลยครับ...

มาเดินเล่นใน Bugis street ต่อครับ ของก็คล้ายๆบ้านเราไม่มีอะไรหวือหวา เท่าที่เดินดูเสื้อผ้ารองเท้าราคาเริ่มต้นที่ 10 เหรียญสิงคโปร ตีเป็นเงินไทยก็ประมาณ 240 กว่าบาท ซึ่งคุณภาพของสินค้าเหมือนของ 150-250 บาท บ้านเราครับกลับมาซื้อที่บ้านเราดีกว่า เดินเอาบรรยากาศอย่างเดียวก็พอ สำหรับวันแรกเราเที่ยวที่ Bugis street เป็นที่สุดท้ายของวันครับ...พอมาถึงหน้าโรงแรมเจอเรื่องตกใจอีกอย่างคือย่านถนน Gelang ท้ายซอยที่เราพักเป็นย่านแหล่งเที่ยวกลางคืนของผู้ชายเลยครับ แต่คนที่นี่ไม่หยุ่มย่าม เค้าก็ทำธุรกิจกันอย่างเงียบๆในส่วนท้ายซอย ถ้ามาเที่ยวสิงคโปร ยอมเสียค่าที่พักเพิ่มอีกนิดเข้าไปพักย่านในเมืองจะดีกว่าครับ สำหรับที่มาเป็นคู่หรือมีผู้หญิงมาด้วย ยังไงก็ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า เพราะราคาที่พักก็ประมาณนี้ทั้งนั้น...

Thailand International Balloon festival

2010-12-21T21:43:00.061+07:00

ห่างหายจากบล็อคไปนาน แต่ยังไงก็หาเวลาไปเก็บภาพบรรยากาศสวยๆ จากงานเทศกาลบอลลูนนานาชาติ และกีฬาดิน น้ำ ลม ไฟ ณ เขื่อนขุนด่านปราการชล นครนายก เมื่อวันที่ 2-6 ธันวาคม ที่ผ่าน มาให้ชมบรรยากาศสวยๆกันนะครับ

เราไปถึงงานวันที่ 4 ธันวาคม ประมาณบ่าย 3 โมง วันนี้อากาศเย็นสบายประมาณไม่เกิน 25 องศา อากาศกำลังดีเลยครับถึงแดดจะร้อนแต่ลมพัดตลอดเลยไม่เพลียแดด

ระหว่างทางเข้างานเราเจอรถบรรทุกบอลลูนกำลังขับขึ้นไปทางเขื่อนพอดีเลย....

เราไปจอดรถไว้ที่ลานด้านล่าง และขึ้นรถที่บริการฟรีวิ่งขึ้น-ลง เขื่อนกันครับ เพราะสะดวกไม่ต้องไปหาที่จอดด้านบน สำหรับใครที่ไม่มีรถ สามารถเดินทางได้โดยนั้งรถตู้จากอนุสาวรีย์มาที่เขื่อนขุนด่านฯ ได้ในราคาร้อยกว่าบาทครับ

พอมาถึงด้านบนจะก็จะพบกับกิจกรรมมอเตอร์สปอร์ท เราก็จับจองหาที่สำหรับดูการขับรถโชว์ ได้มุมตรงป้ายเขื่อนฯพอดีเลยครับ

คันแรกมาแล้วครับ สีฟ้าสดใสขับขี่มีสไตล์ ดริฟโชว์กันควันคลุ้ง การขับจะมีการนับแต้มการดริฟโดยมีกติกากำหนด เรื่องรอบ เรื่องระยะขอบ แต่ลงรายละเอียดลึกๆเรายังไม่ชำนาญเรื่องนี้เลบครับ ต้องยอมรับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าดูการแข่งขับรถแบบนี้ ที่ผ่านมาเคยแต่ดูผ่านทางทีวี....

คันนี้มาเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวเล็ก สาวใหญ่ได้สนั่นด้วยลีลาร้อนแรงไม่ยอมใคร

คันนี้แค่มาซ้อมๆก่อนนับแต้มจริงนะครับ เฮกันรอบสนาม ตัวเกร็งในวันนี้ครับ

ลงมาโชว์ลีลากันครบแล้ว ก็มาจอดโชว์ก่อนหนึ่งรอบ เพราะรอบต่อไปจะโชว์คู่ คิดดูครับจะมันส์ขนาดไหน พวกเราอดหวาดเสียวแทนไม่ได้ ทำไมเหรอครับ คือถ้าผิดจังหวะมีสิทธิ์ตกลงไปในเขื่อนฯกลายเป็นเรือดำน้ำ แทนรถแข่งเลยนะสิครับ

ก่อนแข่งต่อก็ขั้นจังหวะโดยพิธีกรลงไปสัมภาษณ์ความรู้สึกนักแข่งเป็นน้ำจิ้มสักเล็กน้อย....

มาเป็นคู่ ไม่เปลี่ยวใจ...

และมีต่อด้วยโชว์มอเตอร์ไบค์ แบบผาดโผด

มีทั้งขับล้อได้ ขับไปเต้นไป ยืนขับ ไปจนถึงจุดไฟแล้วขับข้ามไปข้ามมา คนขับนี่เก่งจริงๆนะครับ คนดูยังรู้สึกกลัว และลุ้นไปด้วยเลย...

พอเราดูจบจากตรงนี้ก็ลงไปเดินเล่นด้านล่างต่อครับ ข้างทางจะมีของขายเยอะแยะมากมาย ทั้งของกินและพวกของที่ระลึก

ขบวนบอลลูนกำลังทยอยกันเข้าไปเตรียมโชว์แล้วครับ....

บรรยากาศการจับจองพื้นที่นั่งชมบอลลูนครับ...

ลูกแรกขึ้นมาแล้ว...

ตามมาติดๆ

ตอนนี้ลูกที่สาม สี่ ห้า กำลังขึ้นแล้วครับ...

บรรยากาศดีมากครับ อากาศเย็นสบาย ท้องฟ้าเต็มไปด้วยบอลลูน สวยมาก....

คนเยอะพอสมควร แต่ไม่ขนาดแออัด

การแสดงโชว์บอลลูนจะมีเปิดปิดไฟ ตามจังหวะเพลงต่างๆด้วยครับ โดยมีเพลงหลากหลายแตกต่างกันไปทั้งเพลงของโมสาร์ท และจังหวะฮิปฮอบ ป็อบ ร็อค สนุกและสวยมากครับ...

สำหรับการเปิดไฟประกอบดนตรี เรามีคลิปวิดีโอมาฝากด้วยนะครับ แล้วจะลงไว้ให้เข้ามาชม จะได้เห็นบรรยากาศว่าสวยงามขนาดไหน พอจบการโชว์แต่ละครั้ง เสียงปรบมือสนั่นเลยครับ

พอจบการแสดงก็จะมีการจุดพลุเฉลิมพระเกียรติด้วยครับ...

หลังจากตื่นตาตื่นใจกับบอลลูนจนเต็มอิ่ม เราก็มาเดินชมงานกันต่อ...

มีม้าสำหรับให้เด็กขี่รอบละ 50 บาท...

รำวงย้อนยุค จำได้ว่าตอนเราเดินไปถึงกำลังขึ้นเพลง ฟลอร์เฟื่องฟ้า ที่มีเนื้อร้องว่า "..ครั่นครื้น ดั่งเพลง สวรรค์วิมานคนธรรพ์หลั่นฟ้ามาใกล้เทพบุตรนางฟ้า ไทย โอบกอดกันพลิ้วไป พลิ้วไป พร้อมกับ เสียงเพลง
สุขคร้าน ผ่านฟลอร์ เฟื่องฟ้าร้อนแรงลีลาที่ล้าและเร่งปลื้มดื่มด่ำตามเสียง เพลงสนุกกันครื้น เครงเพราะรส ประ เลง ปลุก ใจโลกถูกเหวี่ยงหวือไปวิมานสำเริง สำราญ ผ่านอโศกสถานไกลเทพบุตรนางฟ้าไทย"

ฟังแล้วอมยิ้มแก้มปริ เมื่อเห็นลีลาการรำวงของหนุ่มๆสาวๆ

เดินมาอีกหน่อย ก็มาถึงจุดโชว์รถโบราณแต่ละคันแจ่มๆทั้งนั้น

มีเครื่องเล่นด้วย พอพี่คนนี้เล่นเสร็จเราเดินเข้าไปถามว่าเป็นไงมั้งพี่เค้าบอกเราว่า เล่นเลยมันรู้สึกอิสระมาก อืมน่าคิด...

มีเรือให้พายเล่นด้วย เด็กๆชอบมาก

ม้าหมุนนานๆเห็นที แสงสีสวยมาก คิดถึงตอนเป็นเด็ก

ชิงช้าสวรรค์ก็มีครับ....

สำหรับงานนี้บอลลูนขึ้นสูงไม่ได้มาก เพราะเค้าบอกว่าลมแรงทำให้เกิดปัญหาแต่โดยรวมบอลลูนก็สร้างความประทับใจได้มากครับ อีกเรื่องที่ฝากไปถึงผู้จัดงานคือการจัดคิวขึ้นรถฟรีผู้ที่มาร่วมงานส่วนมากน่ารักรู้จักเข้าคิวมาก่อนหลัง แต่จะมีจำพวกไร้สามัญสำนึกมาทีหลังแต่แอบแทรกมาขึ้นรถก่อน อาศัยจังหวะเนียนที่ไม่มีการจัดคิวพวกนี้ไม่น่ารัก แต่ถ้าผู้จัดงานดูแลดีๆ จะไม่ทำให้คนอื่นๆเซ็งและเที่ยวงานได้สนุกมากขึ้นครับ...

น้ำตกเหวนรก-ผาตรอมใจ-ผาเดียวดาย

2010-09-26T19:32:00.049+07:00

สำหรับบรรยากาศฝนพร่ำในช่วงนี้จะไปไหนคงต้องวางแผนกันสักหน่อย เพราะถ้าไปเจอฝนตกหนักระหว่างทางคงไม่ค่อยสนุกนักจริงไหมครับ ทริปนี้เกิดจากแรงบันดาลใจที่อยากไปเติมพลัง สูดโอโซนให้เต็มปอดเพื่อกลับมาสู้กับชีวิตเมืองใหญ่ นั่นคือเป้าหมายหลักของเรา...

เราจึงตัดสินใจไปอุทยานแห่งเขาใหญ่(ปราจีนบุรี)...

หลังจากเริ่มเข้าสู่เขตเขาใหญ่ก็เริ่มได้บรรยากาศความชุ่มฉ่ำของหน้าฝน ต้นไม้สีเขียวเข้ม อากาศเย็นสบาย

วันนี้เราจะเที่ยวในบริเวณเขาใหญ่โดยต้นเริ่มจากน้ำตกเหวนรกกันนะครับ...

ระหว่างทางเดินไปน้ำตกเราต้องข้ามสะพานแต่แม่เจ้าประคุณ!!! เจอป้ายนี้เข้าให้ อืมน่าคิดทีเดียวครับ... สะพานสำหรับเดินข้ามถ้าตกลงไปคงไม่ดีแน่ เราก็ได้แต่หวังว่างบประมาณจะเข้าถึงในอีกเร็ววัน...

พื้นผิวบนสะพานเป็นไม้ จะมีบางชิ้นที่ผุพังไปบ้างเดินต้องคอยระวังตก แต่ก็สวยไปอีกแบบ...

วิวสองข้างทางระหว่างเดินข้ามสะพาน...

หลักฐานยืนยันความชุ่มชื้นของผืนป่า

ระหว่างทางเดินขึ้นไปน้ำตกเหวนรก เราเจอเห็ดถ้วยขึ้นตามกิ่งไม้ และมีเห็ด ราชนิดต่างๆขึ้นอยู่ทั่วไปแสดงให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์ของพื้นป่า เหมือนต้องการจะยืนยันกับเราว่ายามนี้ผืนป่ากำลังชุ่มชื่นต้อนรับหน้าฝนอย่างเต็มกำลัง

ตรงนี้เป็นบริเวณต้นน้ำก่อนจะแปลงสายน้ำเล็กๆ ให้เป็นน้ำตกเหวนรกที่มีสายน้ำไหลเชี่ยวกราก รุนแรง แต่แฝงความงามไว้อย่างน่าพิศวงตามธรรมชาติ...

ช่วงนี้น้ำตกกำลังไหลเชี่ยว เพราะอยู่ในช่วงหน้าฝนเพราะปีนี้ฤดูฝนก็ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มความสามารถเรียกได้ว่าฝนตกแทบทุกวันทีเดียว

ตรงจุดยืนชมน้ำตกนอกจากจะได้ชมความสวยงามของน้ำตกแล้ว ละอองน้ำก็จะมาสัมผัสหน้าตา เนื้อตัว ตลอดเวลา เรียกได้ว่ารับความเย็นฉ่ำกันอย่างเต็มอิ่มทีเดียวครับ รับรองยืนไม่ถึงห้านาทีตัวจะเปียกเหมือนลงไปเล่นน้ำตกเลย...

หลังจากยืนรับความเย็นจากสายน้ำจนหนาวแล้ว เราก็เดินกลับขึ้นมาเพื่อนจะเดินทางสู่จุดมุ่งหมายต่อไป....

ระหว่างทางเจอป้ายรวมกฎข้อห้ามของการมาเยี่ยมชมเขาใหญ่ครับ...

ระหว่างทางเจอลิงเป็นระยะ บางทีเจอเป็นฝูง แต่บางครั้งก็มาแค่สามสี่ตัว ลิงพวกนี้จะไม่เหมือนลิงที่บางแสน หรือสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ เท่าที่เราสังเกตลิงที่นี่จะดูเป็นธรรมชาติกว่าเยอะ เพราะเค้าไม่รู้จักรถ ไม่รู้จักคน ไม่เหมือนลิงบางแสนอันนั้นน่ากลัว เห็นคนจะเข้ามาขอขนม แย่งของ เราว่าลิงพวกนี้โดนสังคมมนุษย์พรากความเป็นธรรมชาติออกไปหมด

จุดหมายต่อไปของเราคือจุดชมวิวผาตรอมใจ หรือเรียกว่าจุดชมทิวทัศน์ยอดเขาเขียว ซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดของที่ราบภาคกลางและสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของจังหวัดปราจีนบุรีได้...

บนผาตรอมใจอากาศเย็นมากครับ ภาพที่เราถ่ายนี่เวลาประมาณบ่าย 2 โมง ซึ่งตอนนั้นอากาศอยูที่ประมาณ 23 องศา สามารถชมวิวได้สุดลูกหูลูกตา

ระหว่างชมวิวจะมีพี่ๆกรมป่าไม้ เล่นดนตรีให้ฟังด้วยครับ นั่งฟังเพลินๆเข้ากับบรรยากาศดี

พี่ๆบอกเราว่าวงของเค้าชื่อวง "ฅนแผ่นดินเขียว" บทเพลงเพื่อธรรมชาติ โดยกลุ่มผู้พิทักษ์ป่าเขาใหญ่ แนวเพลงจะเป็นเรื่องราวสะท้อนมุมมองของป่า และการพิทักษ์รักษาผืนป่า

วงนี้จะมีสมาชิก 3 ท่าน โดยมีการจัดทำเป็นซีดีวางจำหน่ายที่ผาตรอมใจ ถ้าท่านใดแวะเวียนไปเที่ยว แล้วได้รับฟังเพลงก็อย่าลืมสนับสนุนเหล่าผู้พิทักษ์ป่าเพื่อนเป็นแรงใจกันนะครับ

เมื่อเราฟังเพลงจนอิ่มอกอิ่มใจแล้ว ก็เดินทางมาสู่จุดชมวิวผาเดียวดาย ซึ่งจริงๆแล้วเราเลยมาเพราะเป็นจุดที่สังเกตไม่เห็น

จุดชมวิวผาเดียวดาย ซ่อนตัวอยู่ในป่าดิบเขา โดยต้องหยุดรถที่ กม.9 เป็นจุดที่อยู่ระหว่างทางขึ้นผาตรอมใจหรือที่เรียกว่าเขาเขียว และต้องใช้เวลาเดินเท้าไปประมาณ 200 เมตร

ดูจากภาพจะเหมือนเวลาเช้าตรู่ แต่จริงๆแล้วเป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าๆ ครับ ดูไม่น่าเชื่อแต่เป็นเรื่องจริง เรียกว่าเดินเข้ามาแล้วเหมือนหลุดมาจากอีกโลกหนึ่งเลย

โอ้สดชื่น... เส้นนี้เป็นทางที่เราต้องเดินเท้าเข้าไปครับ อันนี้แค่สิวๆ เป็นวิวระหว่างทางเท่านั้น...

วิวเต็มๆ ระหว่างทางเดินไปผาเดียวดาย....เห็นภาพแล้วคงไม่ต้องบรรยายว่าอากาศดีแค่ไหน บอกได้ว่า "โครตๆ ครับ"

แค่เดิน แล้วสูดอากาศให้เต็มปอด เอาความเหนื่อยหน่ายที่พกมาจากเมืองใหญ่ ทั้งความสับสนวุ่นวายทิ้งไปตามอากาศ แล้วสูดเอาอากาศที่สดชื่นเข้าไปเติมพลังชีวิตให้มีแรงกลับมาต่อสู้กับชีวิตต่อไป

นั่งเฉยๆสายลมจะพัดหมอกเข้ามาสัมผัสผิวกายทำให้สดชื่น ชื่นฉ่ำหัวใจ รู้สึกดีชนิดที่ว่าเอาน้ำแร่ฉีดหน้าก็ยังไม่สดชื่นได้เท่านี้...

ตามพื้นดิน ต้นไม้จะเห็นมีพวกตะไคร่ขึ้นอยู่ทั่วไปแสดงให้เห็นว่าพื้นที่ จุดนี้เป็นพื้นที่ ที่ชื้นตลอดทั้งปี

เมื่อเราใช้เวลาอ้อยอิ่งอยู่จุดนี้นานพอสมควรแก่เวลาแล้วก็ถึงเวลาเดินทางต่อไป...

ระหว่างทางเราแวะเดินเล่น เพราะเห็นวิวบริเวณนี้สวยดี ปรากฎว่าระหว่างยืนมองวิวอยู่นั้น ตาพลันมองไปเห็น...

เจ้าเก้งตัวนี้กำลังเดินเล็มหญ้าอยู่พอดี ท่าทางเอียงอาย แต่ก็เก็บความอยากรู้ไว้ไม่ไหว...

ค่อยๆย่องเข้ามาดูสิ่งแปลกปลอมอย่างสงสัย...

เมื่อเดินมาเมียงมองจนหายสงสัยแล้ว ก็จากพวกเราไปอย่างไม่เหลียวแล

จริงๆในเขาใหญ่มีจุดชมวิวทิวทัศน์ และน้ำตกอีกมากมายหลายแห่งนะครับ แต่เนื่องจากทริปนี้เราเดินทางเป็น One Day Trip เพราะด้วยจำกัดทางด้านเวลาและปัยจัยอื่นๆอีกมากมาย จึงเลือกเฉพาะจุดที่อยากไป และสะดวกในการเดินทาง แต่เรามั่นใจว่าอีกไม่นานเราจะกลับไปแวะเวียนตามจุดที่ละเลยไป อีกแน่นอนครับ ....

หนีเมืองใหญ่ ไปตลาดบางน้ำผึ้ง

2010-08-29T15:16:00.028+07:00

หายหน้าหายตาไปนานเลยเลยครับ วันนี้เราพาไปเที่ยวตลาดบางน้ำผึ้งครับ ต้องออกตัวก่อนนะครับว่าช่วงนี้เป็นช่วงหน้าฝน ประกอบกับวันที่เราไปครึ้มฟ้าครึ้มฝนของที่มาขายเลยน้อยตามไปด้วย แต่ยังไงก็ยังน่าเที่ยวเล่นอยู่ดีครับ เราเลือกเส้นทางถนนสุขสวัสดิ์ ผ่านใต้สะพานวงแหวนแล้วขับไปเรื่อยๆจะเห็นป้ายบอกทางไปตลาดบางน้ำผึ้งเป็นระยะเลยครับ เลยไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเส้นทางตามป้ายไปเรื่อยๆได้เลย

ตลาดน้ำบางผึ้ง แหล่งท่องเที่ยวแบบสัมผัสวิถีชีวิตของคนตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยความร่วมมือของชาวบ้านร่วมกับผู้นำท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์และสนับสนุนให้ชาวบ้านมีรายได้จากการนำผลผลิตในท้องถิ่นมาจำหน่ายเพื่อสร้างรายได้ เช่น ผัก ผลไม้ ต้นไม้ อาหารพื้นบ้านต่างๆ โดยตลาดจะเปิดวันเสาร์ –อาทิตย์ ตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงบ่ายเราไปถึงประมาณ 10.00 น. ก็มุ่งหาอาหารเช้าก่อนเลยครับ หันไปหันมาก็มาลงก๋วยเตี๋ยวเรือโล่งโต้ง โดยราคาชามละ 25 บาท

บรรยากาศจะเป็นร้านที่ตั้งอยู่ในเรือเป็นแถวเรียงยาวไปเลยครับ และมีอาหารให้เลือกหลากหลายทั้งข้าวมันไก่ อาหารตามสั่ง ข้าวเหนียวส้มตำ ก๋วยเตี๋ยว ไก่ย่าง ข้าวเหนียวหมูย่าง และอีกสารพัดทั้งคาวหวาน ตามแต่จะเสือกสรรระหว่างทานอาหารจะมีคุณลุงบรรเลงเพลงให้ฟังไปด้วย…เสียงหวานดีครับ มีทั้งเพลงลูกกรุง ลูกทุ่ง เพื่อชีวิต ฟังเพลินๆ ฟังแล้วอย่าลืมช่วยค่าเหนื่อยลุงแกกันนะครับ จะได้มีกำลังใจบรรเลงเพลงให้เราฟังเพลินๆต่อไปพอท้องอิ่มดีแล้วเราก็ออกเดินย่อยโดยการชมอาหารตากันครับ… เด็กคนนี้แอบมุดหนีแม่มาเหล่สาว…

เดินมาสักพักแวะชิมร้านขายน้ำพริกสักหน่อย มีน้ำพริกหลายหลากมากครับ ทั้งน้ำพริกมะขาม น้ำพริกปลาร้า ฯลฯ (ซื้อมาหลายกระปุกอยู่เหมือน น้ำพริกปลาร้าเผ็ดมากกกกก)บรรยากาศทั่วๆของตลาดครับ วันนี้คนบางตา เพราะครึ้มฟ้าครึ้นฝนมาตั้งแต่เช้าเดินไปเดินมาแวะจิบกาแฟอีกสักแก้ว….ร้านขนมร้านนี้คนต่อคิวเยอะ เลยสวมรอยไปแอบชิมกับเค้าด้วย อร่อยรสชาติกลมกล่อมเชียวครับ
กระปุกออมสินหมูแดงเห็นแล้วนึกถึงวัยเด็ก มีกระปุกหมีแพนด้าตอบสนองความต้องการของเด็กสมัยนี้ด้วยครับ เดินไปอีกหน่อยเจอ “ดนตรีในสวน” ได้ยินเสียงเพลงแว่วมาแต่ไกล เสียงผู้หญิงร้องเพลงลูกทุ่ง เสียงดีทีเดียวครับ เดินเข้าไปมอง เอ….ไหน คนร้องหว่าเห็นแต่น้องคนนี้ยืนอยู่คนเดียวยืนเมียงมองสักพัก ชัดเลยครับ น้องคนนี้เป็นคนร้องโอ้เสียงดีมาก ฟังยังไงก็นึกว่าเสียงผู้หญิงเพราะเสียงสูงมาก รีบไปนั่งชมติดหน้าเวทีเลยครับ….ลานดนตรีในสวนมีร้านขายเสื้อ กระเป๋าผ้า ถุงผ้า ให้นั่งเพ้นท์เพลินด้วย…บรรยากาศในลานดนตรี…ไอติมแท่งนี้ ราคา 2 บาท สีจัดจ้านมาก แต่แฟนบอกว่าแต่รสชาติจืดไปหน่อย…ร้านขายต้นไม้ ราคาไม่แพงเลยครับ สวยๆทั้งนั้นเลย…ส่วนนี้เป็นบ้านเรือนไทยเปิดให้เข้าชมฟรีครับ…บริเวณด้านข้างด้านหน้าบ้านครับ เค้าเปิดให้เข้าชมแค่ใต้ถุนบ้าน กับลานหน้าบ้านครับภายในบ้านปิดไม่อนุญาตให้เข้าชม…บรรยากาศใต้ถุนเรือนไทย เราชอบเรือนไทยนี้กันมากครับ เดินดูไปดูมาถึงอากาศจะอบอ้วนแต่เรือนไทยนี้น่าอยู่มากครับลมโกรกตลอดเวลา ท่าทางจะอยู่สบาย

ทริปนี้ เหมาะสำหรับคนที่มีเวลาน้อยหลบความวุ่นวายในเมืองใหญ่ อยากหาที่เดินสบายๆ ใช้ชีวิตไม่รีบเร่งก็แนะนำให้แวะไปกันนะครับ….

วันเดียว เที่ยวนครนายก

2010-06-15T19:33:00.092+07:00

ทริปนี้เป็น 1 Day ทริปอีกแล้วนะครับ เพราะช่วงนี้เวลาของเราจำกัดเลยไม่สามารถหนีเที่ยวระยะยาวได้ ทริปนี้เราไปเที่ยวนครนายกกันครับ ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปเที่ยวอุทยานพระพิฆเณศเพียงแห่งเดียว แต่ไหนๆไปแล้วก็เที่ยวให้คุ้มดีกว่า

เริ่มจากอุทยานพระพิฆเณศนะครับ อุทยานพระพิฆเณศสร้างขึ้นและเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อปี 2551 นอกจากมีพระพิฆเนศองค์ใหญ่ที่สุดแล้ว ยังมีพิพิธภัณฑ์พระพิฆเนศ 108 ปาง ให้ชมและสักการะบูชาด้วยครับ

เราไปกันวันอาทิตย์ผู้ที่ไปสักการะจึงมีจำนวนมาก กลิ่นธูป เทียน คลุ้งไปหมดทั้งบริเวณเลยครับ

ภายในจะมีสิ่งสักการะตามศาสนาพราหมณ์มากมาย เช่น พระอิศวร พระอินทร์ ครุฑ และเทพเจ้าอื่นๆอีกมากมาย

ภายในบริเวณจะมีองค์พระพิฆเณศปางต่างๆอยู่ทั่วบริเวณ บางปางเราต้องยอมรับตามตรงเลยครับว่าไม่เคยเห็นจริงๆ

ภายในจะมีขายธูป เทียน พวงมาลัย บายศรี และสัตว์ต่างๆเพื่อไว้ขายคนที่มาทำบุญให้ปล่อยเพื่อเสดาะเคราะห์

และมีช้างชื่อน้องดอกไม้คอยถ่ายรูปรับแขกอยู่ด้วยครับ แต่ดูท่าทางน้องดอกไม้จะไม่ค่อยสบายเพราะอากาศร้อนคนก็เยอะ เลยหน้าตาบอกบุญไม่รับเลยครับ น่าสงสาร...

พระพิฆเณศองค์ใหญ่ที่สุดคือองค์นี้ครับ จุดนี้เป็นจุดที่คนเยอะที่สุดในบริเวณอุทยานเลยครับ

ตรงลานด้านหน้าจะมีหนูตัวใหญ่ สำหรับให้หนูไปเตือนถึงสิ่งที่ขอกับพระพิฆเณศเวลาบอกให้หนูไปเตือนต้องกระซิบที่ข้างหูและปิดหูอีกข้างไว้ไม่ให้หนูรับฟังเสียงอื่นนอกจากเรา....

พระพิฆเณศปางนี้กำลังก่อสร้างขนาดใหญ่ไม่แพ้ปางเดิมเลยครับ

ออกมาด้านหน้าก็ยังมีตลาดให้จับจ่าย ของก็มีหลากหลายชนิดตั้งแต่ผลไม้ ต้นไม้ ของกิน เอาเป็นว่าตั้งแต่สากกระบือ ยันเรือรบ ก็ไม่ผิด

พอออกจากอุทยานพระพิฆเณศเราก็ไปต่อกันที่น้ำตกนางรองครับ ที่เลือกไปต่อที่น้ำตกนางรองเพราะเคยอ่านหนังสือของเหม เวชกร ในชุดเปิดกรุผีไทย เป็นเรื่องราวความรักที่ชายหนุ่มมาทำไร่รอหญิงคนรักจนวันสุดท้ายของชีวิต

ในเรื่องบรรยายว่าอยู่ใกล้บริเวณน้ำตกนางรอง เราเลยอยากจะเห็นน้ำตกนางรองว่าบรรยากาศจะงามจับใจขนาดไหน...

น้ำตกนางรอง เป็นน้ำตกขนาดกลาง อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ตั้งอยู่ที่ตำบลหินตั้ง อำเภอเมืองห่างจากตัวเมืองไปทาง ทิศตะวันออกประมาณ 20 กิโลเมตร ตามทางหลวงหมายเลข 3049 เป็นน้ำตกที่ลดหลั่นลงมาเป็นชั้นไม่สูงมากจนเกินไป

มาถึงด้านหน้าเราต้องเดินเท้าขึ้นไป ระยะทางเรียกเหงื่อได้ดีทีเดียวครับ แต่วิวต้นไม้เขียวๆ ข้างทางกับผีเสื้อสีสวยที่บินอยู่ทั่วไป ก็ทำให้เดินเพลินดีเชียวครับ...

ถึงน้ำตกแล้วครับ...

ตรงนี้เค้ามีป้ายบอกว่าอันตรายห้ามเล่นน้ำบริเวณนี้ครับ แต่คนเล่นตรึม...

ต้นไม้สีเขียว มองแล้วสบายตา สบายใจ

น้ำตกอีกชั้นที่คนนิยมเล่นน้ำกันครับ...

จุดนี้เราเดินลงมาด้านล่างจะเจอร้านอาหารริมน้ำตกเลยครับ ตั้งเรียงรายเต็มไปหมด ส่วนมากที่มาจะเป็นครอบครัวพาเด็กๆมาเที่ยวเล่นน้ำเป็นส่วนใหญ่

มีชมรมนักวาดภาพมาวาดรูปน้ำตกกันเป็นกลุ่มเลยครับ...

ตรงนี้เป็นจุดที่น้ำไหลมาไม่ค่อยถึง แต่หินเรียงตัวกันสวยไปอีกแบบ...

ตรงนี้เป็นอีกจุดที่มีเด็กๆเล่นน้ำกันมาก และจะมีเชือกที่ขึงไว้จากฝั่งด้านขวา ไปถึงด้านซ้าย และบนเชือกจะผูกปมไว้เป็นระยะ เพื่อใว้เป็นที่จับยึดเวลาเล่นน้ำ

เราปิดท้ายน้ำตกนางรองด้วยรูปต้นไม้สีเขียวสด แล้วเดินทางไปต่อที่เขื่อนขุนด่านปราการชลกันครับ...

เขื่อนขุนด่านปราการชล ข่าวตอนนี้เค้าบอกว่าน้ำลดลงกว่าปีก่อนๆมาก จนทำให้ต้องผลิตฝนเทียมเพื่อเก็บกักน้ำเข้าเขื่อนกันเลยทีเดียวครับ

เราไม่เคยไปเขื่อนขุนด่านปราการชลเลยไม่รู้ว่าปกติน้ำมันจะขึ้นมาถึงบริเวณไหน แต่เท่าที่ดูจากสายตาน้ำลดกว่าระดับที่ควรจะมีไปเยอะเลยครับ...

มุมนี้เห็นเนินดินโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำชัดเจนเลย...

มองไปมองมาวิวเมืองไทยของเราสวยไม่แพ้ใครๆเลยนะครับ เมื่อไม่นานมานี่เรามีโอกาสได้คุยกับชาวต่างชาติจากประเทศแถบยุโรปเค้าบอกว่าเมืองไทยเรานี่เป็นเหมือนสวรรค์สำหรับเค้าเลยครับ เพราะอากาศก็ดี คนใจดี แต่เสียดายที่เรามักมองข้ามสิ่งที่อยู่ใกล้ๆตัวเสมอ...

งามใช่ไหมครับ...

วันนี้ที่เราตะเวนไปเที่ยวดูวิวเราชอบวิวที่นี่มากที่สุด เพราะสวยบรรยากาศดีลมโชยตลอด นั่งมองเพลินดี เราว่าเขื่อนนี่สวยแบบเยือกเย็นดี คือทั้งสวย และน่ากลัวปนๆกันไป

วิวสีเขียวบนเขาข้างๆเขื่อนครับ...มีน้ำที่ไหนต้นไม้ก็อยู่ที่นั้น... พอชื่นชมวิวจนอิ่มหนำดีแล้วเราก็เปลี่ยนบรรยากาศไปหาความตื่นเต้นด้วยการไปขับ ATV ครับ...

สนนราคาอยู่ที่รอบละ 500 บาท (ประมาณ 1 ชั่วโมง) จะมีหลากหลายร้านให้เลือกตั้งแต่ราคา 100 บาทเป็นต้นไปครับ คือแล้วแต่ระยะทางที่วิ่ง บางร้านจะวิ่งแค่ระยะทางสั้นๆ ซึ่งเราดูแล้วมันไม่ค่อยมีอะไที่เราเลือกเส้นทางจะมีผ่านธารน้ำตก หน้าผาสูงประมาณหนึ่ง สวนส้มโอ ชุมชนชาวบ้าน แล้วก็ฟาร์มกวาง

ตอนเราขับจะมีคนคอยนำทาง และคอยดูแลเวลาต้องผ่านทางที่ชันมากๆ หรือลำบากมากๆ แต่ก็มันส์อยู่เพราะเส้นทางมันสุดๆจริงๆ แต่จุดที่น่าตื่นเต้น เช่นลงหน้าผา ลุยลำธาร เราถ่ายมาให้ดูไม่ทันครับ เพราะลุ้นจนตัวเกร็งไปหมดไม่มีเวลามาคิดเรื่องถ่ายรูปเลย แต่ไปดูในวิดีโอได้นะครับ...

มาถึงแล้วครับฟาร์มกวาง แต่ละตัวน่ารักไม่เบา พอได้ยินเสียงรถมากวางจะวิ่งมาหาอย่างรวดเร็วเลยครับ...

กวางพวกนี้น่ารักมาก...แต่น้องคนนำทางเล่าให้ฟังว่า กวางพวกนี้เค้าเลี้ยงไว้ขาย ทั้งขายเนื้อ ขายเขา ขายหัว....

น่าสงสารมากครับ ตาใสๆในโลกเราสิ่งที่ใจร้ายที่สุดก็คือมนุษย์....

หลังจากขับ ATV เสร็จแล้วยังพอมีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยก่อนจะค่ำเราเลยไปกันต่อที่น้ำตกสาริกาครับ...

ทางเข้าจะมีชาวบ้านเอาของมาวางขายเป็นของพื้นบ้าน ท่าทางสดดีไม่เบา...

เรามาถึงก็เริ่มเย็นแล้ว คนไม่ค่อยมีเจ้าหน้าที่เลยไม่เก็บค่าผ่านทางจากเรา...

น้ำตกสาริกาเป็นน้ำตกในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ และเป็นน้ำตกขนาดใหญ่สายน้ำไหลตกจากหน้าผาเป็นทอด ๆ ถึง 9 ชั้น ผาที่สูงที่สุดประมาณ 200 เมตร แต่ละชั้นมีอ่างรับน้ำ นอกจากนี้ยังขึ้นเป็นมรดกโลกด้วยนะครับ...

ทางเดินไปน้ำตกต้องเดินขึ้นไปด้านบน

แล้วก็ลงข้างล่าง

กว่าจะถึงเล่นเอาหอบไปทีเดียว...แต่เราก็เดินมาถึงจนได้

เราคงไม่มีแรงและเวลาพอจะขึ้นไปถึงจุดต้นน้ำแน่นอนครับ สำหรับวันนี้เอาเป็นว่าเราขอชื่นชมความงามเงียบๆตรงปลายน้ำแทนนะครับ...

สำหรับทริปนี้เราคงต้องลากันไปก่อนนะครับ ไว้ทริปหน้าเราจะสรรหาสถานที่เที่ยวมาฝากกันใหม่...

บางปู ดูทะเล...

2010-06-06T21:57:00.041+07:00

บางปูเป็นอีกหนึ่งตัวเลือกที่ดี สำหรับหลบไปพักผ่อนเนื่องจากระยะทางใกล้ไม่ไกลเกินฝัน แล้วมีเหรอเราจะยอมพลาดสถานที่น่ารักแบบนี้ไป แต่เราแอบเสียดายนะครับที่ตอนนี้นกนางนวลบินจากไปแล้ว...(ถ้าใครอยากไปเจอนกนางนวลต้องไปก่อนเดือนพฤษภาคมนะครับ)

สำหรับทริปนี้เป็นทริปง่ายๆแค่ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงไปพักสมอง การเดินทางก็ง่ายมากครับ...

เราเดินทางจากเส้นถนนประชาอุทิศ (ฝั่งธน) ขึ้นนี่ไปเลยครับสะพานวงแหวนอุตสหกรรม ระหว่างทางก็ชมวิวไปเรื่อย...แล้วก็วิ่งเข้าเส้นปู่เจ้าสมิงพราย วิ่งไปเรื่อยๆจะเจอทางแยกไปบางนา กับสมุทรปราการเราเลี้ยวไปสมุทรปราการเลยครับ...แล้วก็วิ่งตรงไปเรื่อยๆ..

เจอช้างสามเศียรแล้วครับ ถ้าออกเช้ากว่านี้หน่อยน่าแวะอยู่เหมือนกัน ข้างในมีสถานที่ให้แวะเยี่ยมชมด้วย แต่คราวนี้คงต้องเอาไว้ก่อนเพราะออกมาก็บ่ายคล้อยเต็มที่

ตรงต่อไปเรื่อยๆ ผ่านฟาร์มจรเข้อันนี้ก็น่าสน ใจจริงอยากจะแวะไปเยี่ยมไอ้เข้เหมือนกันแต่ไม่มีรอบแสดงไอ้เข้ ตอนเราผ่านไปเลยตัดสินใจไปบางปูที่เดียวเลยครับ

สำหรับเพื่อนๆ ที่เลือกเดินทางไปด้วยรถสาธารณะก็มีหลายเส้นทางให้เลือกนะครับ เท่าที่เรารู้ก็จะมีรถเมล์สาย 142,102 ต่อมาลงที่ตลาดปากน้ำแล้วต่อรถเมล์เล็กสาย 36 จากนั้นต่อรถสองแถวปากน้ำ วัดตำหรุ, ปากน้ำ-นิคมบางปู และปากน้ำ-คลองด่าน แ ละไปลงปากทางเข้าบางปูได้เลยครับ

เมื่อใกล้จะถึงสถานพักตากอากาศบางปูเราจะเห็นกังหันเยอะมากครับ...

ถึงแล้วครับบางปู...

ตรงทางเข้านกบินต้อนรับเป็นฝูงเชียวครับ ที่นี้น่ารักอยู่อย่างตรงที่ไม่มีการเก็บค่าเข้าเยี่ยมชมใดๆเลย เพราะเป็นพื้นที่ของกองทัพบก

สถานตากอากาศบางปู เกิดขึ้นในปี พ.ศ.2480 โดยเป็นการริเริ่มของจอมพล ป.พิบูลสงคราม อดีตนายกรัฐมนตรีที่ต้องการ ให้มีสถานที่พักผ่อนสำหรับประชาชนทั่วไปสักแห่งหนึ่ง ที่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก โดยผู้มีอันจะกินในสมัยนั้น นิยมมาใช้บริการกันเป็นจำนวนมาก...

สะพานสุขตา เป็นทางเดินยาวลมเย็นๆ เดินชมวิวเล่นชิวๆได้สบายใจนักแหละครับ เหมาะกับการเดินทอดอารมณ์จริงๆ

เดินมาอีกหน่อยจะเจอการปลูกป่าโกงกางไว้ด้วย...

แผงไม้ไผ่ทำไว้กันการกัดเซาะแนวตลิ่ง...

แนวยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา...

สะพานสุขตาทอดแนวยาวให้เดินชมวิว...

ป่าชายเลนยามน้ำลด พื้นที่ทุกตารางเมตรเต็มไปด้วยปลาตีนแลดูน่าเอ็ดดู...

นกกระยางคอยจ้องหาปลาตีนดวงตก เป็นอาหารเย็น...

เสียดายที่กล้องของเราเป็นแค่กล้องพกพา ไม่ใช่กล้องที่สามารถซูมให้เห็นปลาตีนได้ พยายามเต็มที่ได้เท่านี้ครับ...

แต่รับรองได้เลยว่ายืนมองปลาตีนได้เพลินแน่ครับงานนี้ เพราะมากมายจริงๆ เราว่าปลาพวกนี้เค้าสู้ชีวิตดีนะครับ ใครๆจะนินทาว่าเป็นสัตว์ต่ำต้อย ด้อยค่าแค่ไหนชั้นก็ไม่สน ยังยืนหยัดต่อสู้ชีวิต ถึงแม้ว่าลมจะพัด แดดจะร้อน ศัตรูจะคอยกิน ก็ยังยืดอกโชว์หุ่นเท่ห์ให้นักท่องเที่ยวได้ชื่นชมในความหล่อเหลา...

เดินชมวิวมาเรื่อยจะเจอศาลาสุขใจ ภายในจะมีร้านอาหาร ร้านค้าขายของที่ระลึก ฟลอร์เต้นรำ ไว้บริการด้วย...

บูทนี้จัดไว้ให้ชื่นชมพระบารมีครับ...

ศรีสง่าคู่พระบารมี

นอกจากนี้ยังแบ่งพื้นที่ไว้ให้ถ่ายรูปเล่นด้วยครับ...

เข้าไปด้านในจะเจอฟลอร์เต้นรำตรงจุดนี้เราสนใจกันมากครับ เพราะเป็นพื้นที่สำหรับนั่งทานอาหารไปด้วยและเต้นลีลาศได้อีก ตรงจุดนี้จะมีพวกรุ่นใหญ่นั่งกันเสียส่วนมากครับ...

แต่ละคนเต้นรำกันสนุกสนาน พลิ้วมากเลยครับ...

ดูจนเพลินตากันเลยทีเดียว....

ผ่านฟลอร์เต้นรำมาแล้ว จะเจอร้านอาหารทะเลที่มีโต๊ะให้นั่งทานอาหาร และละเลียดบรรยากาศไปด้วยครับ...

มัวแต่เดินดูโน้น ดูนี่มาจนเหนื่อยแล้วท้องเริ่มร้อง ก็เลยเอากะเค้าหน่อย...

ข้าวผัดปู...

ต่อด้วยหมึกทอดกระเทียม

ตบท้ายด้วยหม้อไฟต้มยำปลากะพง

ระหว่างนั่งกินไปกูนั่งรอพระอาทิตย์ตกดินไป...

ตอนนี้ประมาณห้าโมงเย็นเกือบหกโมงแล้วครับ...

น้ำเริ่มขึ้น...

ขึ้นอีก...

และแล้วเฆมก็ทำพิษ บังสะมิดเลย...

เจ็บใจนัก ทำกันได้... อิ่มแล้วก็ออกมาเดินเล่นตากลมสักพัก...

วันนี้เหนื่อยแล้ว ไว้เจอกันทริปหน้านะครับ...

วัดเล่งเน่ยยี่ 2 ...

2010-04-08T18:19:00.033+07:00

สวัสดีครับ ห่างหายไปนานเนื่องจากติดภาระกิจมากมาย แต่ก็ไม่ลืมมีทริปมาฝากให้เที่ยวกันอีกอย่างเคย สำหรับทริปนี้เป็นทริปใกล้ๆ เหมาะสำหรับคนเวลาน้อย หรือแอบหนีเจ้านายไปเที่ยวได้เป็นอย่างดีนะครับ

วัดเล่งเน่ยยี่ 2 เป็นวัดที่อยู่ในจังหวัดนนทบุรี อำเภอบางบัวทอง นี่เองครับ...

อันนี้เป็นโมเดลของวัดเล่งเน่ยยี่ 2 ครับ มีบางส่วนยังสร้างไม่สมบูรณ์แบบ...

ในวัดมีเสาแดงมากมายเชียวครับ มองไปมองมาสวยงามละลานตา

สวนน้อยกลางวัดใหญ่ เจดีย์ขนาดจำลอง

พอเดินชมจนทั่วบริเวณชั้น 1 แล้วเราก็ขึ้นไปบนชั้น 2 ชั้นนี้อลังการมากครับ เหมือนพระราชวังในเมืองจีนขนาดย่อมทีเดียว...

ชั้น 1 และชั้น 2 จะมีจุดให้ทำบุญเยอะมากมายหลายจุด เช่น ทำบุญสะเดาะห์ 1 ชุด ต่อ 100 บาท ทำบุญปีเกิด ทำบุญสมทบทุนสร้างหลังคา ทำบุญค่าน้ำ ค่าไฟ คือเราว่าถ้าทำหมดทุกจุดคงอิ่มบุญจนตัวพองทีเดียวเลย...

เดิมวัดเล่งเน่ยยี่ 2 เป็นโรงทานขนาดเล็ก มีพื้นที่เพียง 2 ไร่ ต่อมาคณะสงฆ์ของจีนมาพัฒนาเพื่อถวายเป็นวัดเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราชเนื่องในวโรกาสเถลิงถวัลย์ ครองสิริราชสมบัติครบ ๕๐ ปี

ในปัจจุบันมีเนื้อที่ทั้งหมด ๑๒ ไร่ โดยคณะสงฆ์จีนได้มอบหมายให้พระเดชพระคุณพระคณาจารย์จีนธรรมปัญญาจริยาภรณ์ (ท่านเจ้าคุณเย็นเชี้ยว) ดำเนินการก่อสร้างต่อไป...

วิหารบนชั้น 2

ลวดลายมังกรทองประดับไปทั่วบริเวณ...

บานประตู และบานหน้าต่าง แลดูละลานงามตา

ด้านนี้เป็นด้านข้าง เชื่อมต่อไปอีกวิหาร

สวนด้านหน้าวิหาร ประดับไปด้วยรูปปั้นหินต่างๆ

ด้านในมีเทพเจ้า และเหล่าเซียนมากมายให้สักการะ....

กระถางธูปยักษ์หน้าอาราม

หินแกะสลักมังกรตรงบันไดหน้าอาราม

ภายในจะมีพระจีนทำพิธีกรรมทางศาสนาอยู่ครับ...

ทำบุญกระเบื้อง...

วิหารด้านล่าง

ทำบุญพระประจำวันเกิด

เพดานในวิหาร

บริเวณด้านหน้าวิหารชั้น 2

หินแกะสลัก ดอกบัวสี่เหล่า

วิหารสุขาวดี

ภายในวิหารสุขาวดีจะมีพระพุทธรูปเต็มผนังไปหมดเลยครับ... แสงแห่งธรรมมะอร่ามไปทั่ว

สำหรับท่านใดที่คิดอยากจะไปเราแนะนำให้ไปในช่วงแดดร่มลมตก หรือไม่ก็ช่วงเช้าที่แดดยังไม่แรงนะครับ เพราะตอนเราไปร้อนมาก ทั้งจากพื้นที่เป็นหิน (ห้ามสวมรองเท้าในวิหารส่วนต่างๆ) และแสงแดดที่ร้อนแรง แต่ยังไงสถานที่ในวิหารสวยงามอลังตาไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ....

มูลนิธิบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ ไปเยี่ยมน้องหมากันคร้าบบ

2010-03-09T20:18:00.035+07:00

สำหรับครั้งนี้เราจะพาไปเยี่ยมน้องหมาที่มูลนิธิบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการกันนะครับ แต่คราวนี้เราไม่ได้เป็นคนนำชมนะครับ เพราะจะมีไกด์กิติมศักดิ์คอยแนะนำในส่วนต่างๆ เรามาทำความรู้จักกับไกด์ในครั้งนี้กันก่อนนะครับ

สวัสดีฮับ หนูอยู่ที่นี่มานานแล้วฮับเดี๋ยวจะพาชมรอบๆนะฮับ อยู่ที่นี่หนูไม่เหงาฮับเพราะมีเพื่อนๆตั้ง 1,200 ตัวนะฮับ นอกจากนี้ยังมีน้องแมวอีกตั้ง 200 ตัว ฮับ

ห้องนี้เป็นห้องรักษาพยาบาลของพวกหนูบางตัวฮับ และเป็นห้องเก็บยาต่างๆที่ใช้รักษาเพื่อนของหนูด้วย...หนูจะแนะนำเพื่อนๆให้รู้จักนะฮับ...

หนูเป็นพันธ์เซนต์เบอร์นาร์ดค่ะ ตอนแรกเจ้านายเค้าซื้อหนูมาเลี้ยง แล้วเพิ่งมารู้ว่าแพ้ขนหนูเค้าเลยจับหนูมาให้อยู่กับเพื่อนๆที่นี่ค่ะ... หนูคิดถึงเจ้านายอยู่นะคะ หนูเศร้า หนูเหงา รอนายมารับกลับบ้านค่ะ

หนูเป็นขี้เรื้อนฮับ เค้าเลยเอามาไว้ที่นี่ แต่หนูไม่เป็นไรมากฮับไม่ต้องเป็นห่วง...

หนูมาอยู่ที่นี่เพราะโดนรถชนฮับ เค้าขับมาชนแล้วก็หนีไป ทิ้งหนูนอนอยู่ริมถนนจนมีคนไปเห็น เลยพาหนูมารักษาตัวที่นี่ฮับ หนูเจ็บจังเลยฮับ...

หนูก็เหมือนกัน หนูโดนเค้าชนแล้วหนี ตอนนี้ขาหนูเดินไม่ได้เลยฮับ ได้แต่ลากขาไปมา ทำไมถึงทำกับหนูอย่างนี้ฮับ
พวกหนูก็โดนเป็นหมาจรจัดฮับ เค้าเลยเอามาเลี้ยงที่นี่แต่ไม่เหงานะฮับ เพื่อนๆพี่ๆเยอะเลย...

หนูก็โดนรถชนมาเหมือนกับ ขาหนูเสียทั้งสองข้าง....พิการตลอดชีวิตเลยค่ะ

หนูขาเสีย ตาก็มองไม่ค่อยเห็น หนูสิ้นหวังจังฮับ คิดถึงเจ้าของที่เอาหนูมาทิ้ง...ป่านนี้คงอยู่กันสบาย...

นี่ยังไม่หมดนะฮับ แค่เพียงบางส่วนเท่านั้นที่หนูเอาพาทัวร์ ยังมีเพื่อนๆอีกหลายตัวที่ยังไม่ได้แนะนำให้รู้จัก เพราะเพื่อนๆหนูบางตัวก็ไม่สบาย บางตัวก็หวาดระแวงคนเพราะโดนรังแกมากอย่างหนัก เดี๋ยวหนูจะพาขึ้นไปอีกชั้นนะฮับ...

ชั้นสองเป็นเพื่อนๆหนูที่บาดเจ็บจากการถูกรถชน การถูกทำร้าย และถูกทิ้งฮับ ทำให้พิการทุกตัวเลยฮับ บางตัวขาหัก บางตัวขาเสีย บางตัวตาบอด และยังมีสารพัดโรค สารพัดอาการด้วยฮับ....

อันนี้เป็นชั้นหนึ่งทั้งหมดฮับ เพื่อนๆกรงตรงกลางหนูไม่ได้พามาแนะนำนะฮับ เพราะเดี๋ยวจะจำกันไม่หมดเยอะจริงๆฮับ...แต่หนูบอกแทนเพื่อนๆหนูได้เลยนะฮับว่า "พวกเราเศร้า เหงา บอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ" ทำไมพวกเจ้าของ หรือคนที่รังแกพวกเราทำร้ายเราได้ลงฮับ เราผิดอะไร หรือผิดที่เกิดมาเป็นเพียงสัตว์ตาดำๆฮับ บางคนแค่เห็นเราก็เอาไม้ไล่ทุบเราเจียนตาย บางคนก็คึกคะนองขับรถชนเราทั้งตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง ทำให้เราพิการตลอดชีวิต....

หนูโดนเค้าตีจนเส้นเสียฮับ ขาสองข้างก็พิการเดินไม่ได้ แค่หนูหิวเลยไปหาของกินในถังขยะของเค้า ทำให้ชีวิตหนูพิการตลอดชีวิตเลยฮับ ถ้าหนูรู้ว่าเค้าหวงของในถังขยะขนาดนี้ หนูจะไม่มีวันไปแตะต้อง หรือแค่เดินผ่านหน้าบ้านก็จะไม่ไปฮับ....

หนูโดนรถชนจนขาเสียทั้งสองข้างฮับ เค้าชนแล้วหนีไปเลย แต่หนูยังโชคดีมีคนไปเจอแล้วพามารักษาแล้วฝากให้อยู่ที่นี่...
ลุงเคยอยู่กับเจ้าของเรามีความสุขกันดีฮับ จนเวลาผ่านไปลุงแก่ตัวลงตาเริ่มมองไม่เห็น เจ้าของที่เราเคยรักเคยภักดี เค้าคงหวังดีอยากให้เรามีเพื่อนเยอะๆเลยพามาที่นี่ จริงๆความหวังของลุงตอนใกล้สิ้นลมขอแค่ได้อยู่กับเจ้านายที่ลุงรักเท่านั้นเอง...แต่เจ้านายคงไม่เข้าใจเลยอยากให้ลุงมีเพื่อนอยู่ด้วยเยอะๆ

เรื่องของหนูไม่มีไรมากค่ะ แต่หนูไม่น่ารักเหมือนเดิมที่เคยเป็น เพราะเป็นขี้เรื้อนและแก่ตัวลง เจ้านายเลยปล่อยทิ้งไว้ทำให้หนูต้องมาอยู่กับเพื่อนๆที่นี่...

หนูโดนชนแล้วหนีเหมือนกันฮับ เค้าทิ้งไว้กลางถนนแล้วมีคนพามาที่นี้เหมือนกัน หนูยังไม่รู้เลยว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ขาหนูสองข้างคงรักษาไม่หายต้องพิการตลอดชีวิตแน่เลยฮับ...

หนูขาเสียทั้งสองข้างค่ะ ชิวิตนี้หนูคงต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป...

หนูมีแค่สามขาค่ะ...
หนูก็ขาเสียทั้งสองข้างค่ะ หนูไปอยู่กับตัวอื่นๆที่เค้าแข็งแรงไม่ได้เพราะเค้าจะรุมกัดหนูค่ะ

หนูไม่สบายฮับ โดนรถชนฉี่ออกมายังเป็นเลือดเลยฮับ สีแดงๆด้านล่างเป็นฉี่ของหนูฮับ หนูไม่รู้หนูผิดอะไรเค้าขับมาชน แล้วก็ทิ้งหนูไป ตอนนี้หนูทรมานมากฮับ เจ็บปวดจนบอกไม่ถูก...หนูต้องกินยา ฉีดยาอยู่ทุกวันเลยฮับ...
หนูสองตัวเหมือนกันค่ะ เมื่อก่อนเจ้านายรักเรามาก ดีกับเราทุกอย่าง เราก็รักเจ้านายด้วยหัวใจ ด้วยชีวิตที่เรามีเลยค่ะ จนมาวันหนึ่งเจ้านายของเราสองตัวถอยรถมาชนเราจนเราหลังเสียทั้งสองข้าง เจ้านายก็ไม่รักเราอีกต่อไปพาเรามาอยู่ที่นี่...

"เจ้านายค่ะ ถ้าวันนั้นเป็นเราขับรถชนเจ้านายจนขาเสีย เรารับรองได้เลยนะค่ะว่าเราจะไม่มีวันพานายมาอยู่ที่นี่ เพราะเรามอบทั้งชีวิตให้นายยังได้เลยค่ะ"

หนูเป็นน้องเหมี่ยวค่ะ พวกหนูไม่สบายคนเลยพามาที่นี่...

เป็นไงบ้างฮับ เพื่อนๆของหนูน่ารักไหมฮับ นี่ยังเป็นแค่บางส่วนนะฮับยังมีอีกหลายตัวเลยฮับ ว่างๆแวะมาเยี่ยมพวกหนูกันได้นะฮับ ได้ฟังชีวิตของเพื่อนหนูมาแล้วมาลองฟังชีวิตของหนูกันมั้งนะฮับ.....

หนูอยู่ที่นี่มานานแล้วฮับ เมื่อก่อนเจ้านายหนูรักหนูมากเพราะหนูน่ารักอย่างที่เห็นๆกันอยู่นะฮับ คริๆๆๆ เขิลจังฮับ... แต่พอเจ้านายย้ายบ้านไปที่อื่น นายเลยลืมหนูไว้ในบ้าน หนูออกมาไม่ได้โดนขังอยู่ในบ้านตั้งหลายวันนะฮับ กว่าเพื่อนบ้านจะไปเจอ หนูร้องเรียกเจ้านายอยู่หลายวันจนคอแทบแตก...แต่สงสัยเจ้านายจะไปไกลแล้วเลยไม่ได้ยินเสียงของหนู หนูต้องอดข้าว อดน้ำ จนแทบจะไม่ไหว ดีที่มีเพื่อนบ้านผ่านไปเจอแล้วโทรแจ้งที่มูลนิธิไปรับหนูมาอยู่ที่นี่ฮับ พอหนูมาอยู่ที่นี่หนูถึงได้รู้ว่าหนูเป็นโรคไต...

แต่หนูดีใจนะฮับที่ได้มาทำหน้าที่ต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมชมเพื่อนๆของหนู

นี่หุ่นอวบๆของหนูเองฮับ ที่เห็นเป็นรอยแผลที่เกิดขึ้นเมื่อตอนหนูโดนขังในบ้านฮับ

ถ้าใครมาเยี่ยมพวกหนูอย่าลืมช่วยอุดหนุนของที่ทำขึ้นเพื่อช่วยค่าอาหาร ค่ายารักษาโรคหนูนะฮับ....หนูอยู่ที่มูลนิธิบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ (ในความอุปถัมภ์ของหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน) ฮับ...

วันนี้หนูเหนื่ออยแล้วฮับ..เดี๋ยวหนูต้องลาทุกคนไปนอนพักก่อน หนูเดินหรือยืนนานๆไม่ค่อยไหวแล้วฮับ เพราะร่างกายหนูไม่ค่อยแข็งแรง แล้วเจอกันนะฮับ...

ดำเนินสะด้วก....ดำเนินสะดวก

2010-02-14T22:05:00.038+07:00

ทริปนี้เราไปเที่ยวกันแบบ One day trip สถานที่คราวนี้ก็ใกล้แค่เอื้อมครับ "ตลาดน้ำดำเนินสะดวก" นี่เอง แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วครับว่าสะดวกแค่ไหน....

วันนี้เราตื่นแต่เช้าครับออกจากบ้านกันตั้งแต่ 7.00 น. ไปถึงก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมงเดียวครับ... สำหรับทริปนี้เราขับรถไปกันเองนะครับ โดยใช้เส้นทางสาย 35 ถนนสายธนบุรี-ปากท่อ (พระราม 2) วิ่งตรงอย่างเดียวครับ ส่วนถ้าต้องการไปเส้นทางอื่นก็ไปได้ตั้งแต่รถไฟ รถตู้ รถทัวร์ ราคาไม่แพงครับไม่ถึงร้อยบาท จริงๆแอบอยากนั่งรถไฟชมบรรยากาศ แต่ด้วยเวลาไม่อำนวยเลยถือความสะดวกไว้ก่อน

เห็นป้ายนี้แล้วก็ตรงไปเรื่อยๆครับ อีกไม่ไกลก็เข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรสาคร ผ่านต่อมายังจังหวัดราชบุรีก็ถึงแล้วครับ

ระหว่างทางก่อนถึงตลาดน้ำดำเนินสะดวกก็จะเจอนี่ครับ... นาเกลือสองข้างทางเลย มีวางเกลือขายด้วยครับ ใครอยากได้เกลือสมุทรไปฝากเพื่อน ฝากญาติก็แวะซื้อได้ตามสบายครับ

ขับต่อไปอีกหน่อย ตลาดน้ำดำเนินสะดวกก็รอต้อนรับอยู่แล้วครับ นี่เวลาประมาณ 9.00 น. ครับทัวร์ลงกันเต็มไปหมดเลย แต่เสียดายวันที่เราไปเป็นวันตรุษจีนพ่อค้า แม่ค้า ลาไปไหว้เจ้ากันเยอะครับ ตลาดเลยมีแต่กลุ่มทัวร์เป็นส่วนมาก งานนี้ทัวร์มาดูกันเองครับ เพราะเรือพ่อค้า แม่ค้าน้อย มีแต่เรือนักท่องเที่ยวมาถ่ายรูปกันเอง

ค่านั่งเรือชมตลาดราคา 150 บาทครับ เรือมีหลายแบบนะครับ มีให้เลือกหลากหลายทั้งเรือแจว เรือยนต์ แต่เรานั่งดูแล้วลงมติกันว่าส่งเสริมเรือแจวดีกว่าครับ...เรือยนต์มลภาวะทางเสียงเยอะไป เสียบรรยากาศด้วยครับ

มาถึงเช้าแบบนี้ หาอะไรกินดีกว่าครับ ตื่นเช้าไปหน่อยเลยชักหิว...

เอ...ทานอะไรดีหว่า เออเรามาตลาดน้ำต้องหาอะไรแบบได้บรรยากาศทานสะหน่อย เจอแล้วครับก๋วยเตี๋ยวตำลึงดีกว่า รับสักชามไหมครับ...

อิ่มแล้วก็ไปเที่ยวต่อดีกว่าครับ ตอนเช้าๆแบบนี้วิวกำลังสวยเลยครับ

เอ้อ !!!! บึด จำ บึด !!! บึด จำ บึด !!! นั่งดูคนแจเรือแล้วนับถือเค้าจริงๆครับ บางคนเป็นผู้หญิงสูงอายุแต่แจวกันคล่องแคล่วไม่แพ้หนุ่มๆเลย แรงดีไม่มีตกเลย

วันนี้เรือส่วนมากมีแต่นักท่องเที่ยวจริงๆเลยนะนี่ แอบได้ยินฝรั่งบ่นกันด้วยครับเค้าบอกว่ามีแต่นักท่องเที่ยว ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นตลาดที่ขึ้นชื่อ ไม่เห็นมีพ่อค้าแม่ค้าเหมือนในรูปที่โฆษณาไว้เลย แป๋วๆๆๆๆ น่าสงสารจริงๆครับ อุตสาห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเที่ยวดันมาเจอวันตรุษจีน ชาวบ้านเลยมาขายของกันบางตา อดเห็นภาพบรรยากาศสวยงามของตลาดน้ำแบบจริงๆเลย

เดินมาชมตลาดด้านบนกันบ้างนะครับ

มะพร้าวลูกละ 20 บาทเย็นชื่นใจจริงๆ เลย

สับปะรดก็มี ปอกไว้แล้วสามารถจิ้มกินได้ทันที เลือกซื้อมาชิมนะครับ หันมาทางตลาดน้ำอีกครั้ง อยากรู้ว่าส่วนมากเค้าขายอะไรกัน

หมวกสานแบบไทยๆ เห็นแล้วชอบจังครับ สนนราคาไม่แพงสามารถซื้อมาใส่เล่นบังแดดได้ ถ้าเพื่อนๆไปกันอย่าลืมอุดหนุนของแบบไทยๆ เยอะๆนะครับ เค้าจะได้อยู่ได้ และอยู่นานๆให้เราชื่นชม "ถ้าไทยไม่ช่วยไทย แลัวใครจะช่วยเรา" จริงไหมครับ

จัดมุมสูงอีกสักรูป

สิ่งที่เราเห็นแล้วรู้สึกว่าแปลกๆ คือบนเรือเดี๋ยวนี้ไม่ได้มีเฉพาะของที่ชาวบ้านเอามาขายเท่านั้น แต่มีทั้งขายของที่ระลึกอันนี้พอรับได้ครับ แต่ที่รู้สึกประหลาดใจที่สุดคือเรือขายสินค้าก็อบปี้แบรนด์ดังครับ อย่างเช่น กระเป๋า Louis vuitton, Coach , Chanal , kleping , Dior ไม่รู้จะเอามาขายทำไมเราว่ามันไม่เข้าท่า อุตสาห์จะไปดูบรรยากาศแบบดีๆไปเจอแบบนี้เซ็งเลย...

ส่งที่ต้องชมเชยคือคนที่นี่ไม่ว่าจะเป็นคนแจวเรือหรือพ่อค้า แม่ค้า ใช้ภาษาอังกฤษคล่องทุกคนเลย คงเพราะต้องค้าขาย ติดต่อกับนักท่องเที่ยวแทบทุกวัน เลยเป็นผลพลอยได้

เรือพวกนี้ยังไม่ได้นำลงไปใช้เลย เอาวาจอดเรียงกันเป็นชั้นๆแบบนี้....

ในคลองก็จะมีทั้งเรือแจว เรือยนต์ คอยให้บริการอยู่ ตอนเรานั่งดูวิวคนแจวเรือก็ส่งเสียงกันสนุกสนานเลยครับ บ้างก็ทะเลาะกันเรื่องเรือยนต์ขับเบียด บ้างก็พายไม่ตรง สารพัด ได้บรรรยากาศอีกแบบ เป็นสีสันที่สนุกอีกแบบ

เดินข้ามมาอีกฝั่งก็เจอพี่คนนี้ยืนต้อนรับอยู่ครับ

พี่เค้าให้ถ่ายรูปคู่ได้นะครับ แต่งานนี้เราขอบายเพราะแค่เห็นผ้าพันคอของพี่ก็ขนลุกไม่หายแล้ว ในรูปดูเรียบร้อยนะครับ แต่พอเจอแบบจังๆ ผ้าพันคอตัวนี้ชูหัวไปมาไม่หยุดเลย

ลำนี้ขายผลไม้สดๆ มีทั้งมะปราง แก้วมังกร มังคุด ดูแล้วน่ากินที่สุดเลย มะม่วงนี่มีบริการปอกให้ด้วยนะครับ

แต่สิ่งที่น่าตำหนิที่สุดที่เราเจอมาคือการขายของแพงเกินราคาให้กับนักท่องเที่ยวนะครับ คือจริงๆถ้าขายเกินไม่แพงมากก็ยังถือว่ารับได้แต่ที่เราเจอนี่เงาะกิโลละร้อยบาท ทุเรียนเม็ดละสองร้อยห้าสิบ (เม็ดเล็กๆนะครับ) จริงๆ เข้าใจว่าเป็นผลไม่หลงฤดู แต่ขายเกินราคาไปสามสี่เท่าตัวแบบนี้ไม่ไหวนะครับ เวลาเราไปเที่ยวต่างบ้านต่างเมืองเจอเค้าขายของแบบนี้ก็เซ็งไปเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนนะครับที่ขายแบบนี้ เราเจอเป็นบางเจ้าครับ...

ได้โปรดเลิกเถอะครับ เรายังไม่เคยเห็นใครทำแบบนี้แล้วรวยเป็นมหาเศรษฐีเลย...

พี่คนนี้วาดภาพตลาดน้ำไว้ขายเป็นที่ระลึกครับ ภาพสวยทีเดียวใครไปอย่าลืมแวะไปอุดหนุนหรือไปทักทายพี่เค้านะครับ...คนทำงานดีๆจะได้มีกำลังใจผลิตผลงานมาให้เราชื่นชมต่อไป

เดินมาหาของฝากสวยๆเก็บไว้เป็นที่ระลึกอีกสักหน่อย

เดินกินบรรยากาศมานานแล้ว วันนี้คงต้องกลับก่อนดีกว่า สำหรับตลาดน้ำดำเนินสะดวกถ้าท่านใดจะไปสามารถไปเที่ยวในบริเวณใกล้ๆกันได้หลายที่นะครับ เช่น ตลาดน้ำท่าคา ตลาดน้ำอัมพวา ตลาดร่มหุบ และก็ยังมีวัดที่เป็นประวัติน่าสนใจอีกหลายแห่ง...

เอาไว้ทริปหน้าเราจะแวะเอามาฝากให้ครบนะครับ อย่าลืมติดตามกันต่อไปนะครับว่าทริปหน้าเราจะเอาสถานที่ท่องเที่ยวไหนมาฝากอีก ("o")

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 4

2010-01-31T23:24:00.006+07:00

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 1
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 2
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 3

Day 4 : วันนี้เราต้องเดินทางกลับกรุงเทพกันแล้วครับ แต่ก่อนกลับต้องแวะไปช้อปปิ้งดองซวน ตลาดดองซวนนี่จะมีทั้งตลาดกลางวัน และตลาดกลางคืน ส่วนมากจะขายพวกกระเป๋าเดินทาง ผ้าไหม และของก็อปปี้ต่างๆ และก็จะมีพวกของฝาก ตลาดเปิดประมาณ 9 โมง ครับ วันนี้หลังจากเราซื้อของฝากเรียบร้อยแล้ว เราก็เดินทางกลับไปที่สนามบินเหมือนเดิมครับ การเดินทางก็รถเมล์อีกนั้นแหละ ไม่รีบร้อนครับเผื่อเวลาไว้เรียบร้อยแล้ว ลาก่อนเวียตนาม...เจอกันทริปหน้านะครับ มาติดตามกันต่อว่าเราจะพาไปท่องเที่ยวที่ไหนอีก...

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 3

2010-01-31T21:36:00.025+07:00

Day 3 : เช้าวันนี้เราเราจะไปเที่ยวสุสานของโฮจิมินห์ (Ho Chi Minh’ s Mausoleum) ,เจดีย์เสาเดียว ,วัดเนินหยก กันครับ วันนี้ตื่นเช้ามากล้องดิจิตอลของเราก็เสียไปสะงั้น(เอากลับมาซ่อมที่ศูนย์กรุงเทพเค้าบอกว่าเจออากาศเย็นบวกกับความชื้นของอากาศระบบเลนส์เลยน็อคครับ) ได้ปวดตับกันแต่เช้าเลยครับ แต่อย่าได้แคร์เราพกกล้องฟิลม์ FM2 มาอีกตัวและก็กล้องโลโม้เล็กๆอีกหนึ่งตัว ใช้สองตัวนี้เก็บภาพแก้ขัดไปก่อนครับ

บนรถเมล์

วันนี้เราขึ้นรถเมล์ตรงจุดจอดรถเมล์ใน Old Quarter ราคา 5,000 ดอง เพื่อไปสุสานของโฮจิมินห์ (Ho Chi Minh’ s Mausoleum) เป็นอันดับแรกครับ นั่งชมวิวไปไม่นานก็ถึง บนรถเมล์ของเค้าคนไม่แน่นเหมือนกรุงเทพบ้านเราครับ ส่วนมากก็จะมีที่นั่งทุกครั้งที่ขึ้นครับ แต่ที่แน่นไปหมดคือรถมอเตอร์ไซต์ครับ หันไปทางไหนก็เจอขับกันตามใจเลยทีเดียว อยากเลี้ยวก็เลี้ยว อยากจอดก็จอด บีบแต่กันดังนั้นครื้นเครงดีครับ...

ระหว่างทางเราผ่านทะเลสาบ West Lake ด้วยครับเราว่าสวยกว่า ทะเลสาบคืนดาบ (Ho Hoan Kiem ) อีก เดี๋ยวขากลับเราจะมาแวะชมพระอาทิตย์ตกดินที่นี้กันครับ...

สุสานของโฮจิมินห์ (Ho Chi Minh’ s Mausoleum)

มาถึงแล้วครับ วันนี้คนเยอะพอตัวเลยทีเดียวเพราะต้องต่อแถวยาวยืดเลย และมีจุดฝากกล้องตรงหน้าทางเข้าด้วยครับ เวลาจะเข้าไปเคารพศพของโฮจิมินห์ห้ามเอากล้องถ่ายรูปเข้าไปครับ และต้องแต่งกายสุภาพรวมถึงสำรวมตัวด้วยครับ ตลอดทางจะมีทหารของเวียดนามคอยดูแลและจัดระเบียบให้แถวตลอดทางเลย...

มุมด้านข้าง สุสานของโฮจิมินห์ (Ho Chi Minh’ s Mausoleum)

เมื่อเข้าไปดูแล้วรู้สึกเหมือนคนนอนหลับในโรงแก้วธรรมดาครับ บรรยากาศภายในห้องจะเย็นๆ เป็นห้องสี่เหลี่ยมแล้ววางโรงศพไว้ตรงกลางห้อง ผู้ที่เข้าชมจะต้องเดินไปเรื่อยๆ ห้ามหยุดดู ทหารจะให้เดินชมช้าๆแล้วเดินออกเลยครับ

ต่อมาเราก็เดินโฉบมาตรงหน้า พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ (Ho Chi Minh Museum) กันคัรบแต่จุดนี้เราไม่ได้เข้าไปชมเพราะมีจุดหมายอื่นๆที่เราสนใจมากกว่าเลยจะเป็นต้องทำเวลากัน แต่ไม่ลืมเก็บภาพมาฝากให้ชมกันนะ

พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ (Ho Chi Minh Museum)

เดินไปอีกหน่อยก็เจอบ้านพักโฮจิมินห์ตอนยังมีชีวิตอยู่ดูจากบ้าน ห้องทำงานและสถานที่ต่างๆแล้วเป็นคนสมถะทีเดียวเลย เพราะดูเรียบง่ายเล็กๆกระทัดรัด ไม่มีความหรูหรา แต่สะอาดสะอ้านดีครับ

รูปนี้เป็นด้านนอกของบ้าน

นกยูงที่ถูกเลี้ยงไว้ในกรง

ผ่านบ้านพักโฮจิมินห์ต่อมาจะเป็นสวนมะม่วงเก่าแก่ที่มีอายุหลายร้อยปี ซึ่งร่มรื่นดีแต่ไม่แปลกตาและไม่น่าตื่นเต้นเพราะในหลายๆที่เมืองไทยก็มีสวนมะม่วงแบบนี้เหมือนกันครับ

อันนี้น่าจะเป็นป้ายห้ามจอดครับ หากใครอ่านออกกระซิบบอกหน่อยนะ ว่าเราทายถูกไหม...

เจดีย์เสาเดียวอยู่ในบริเวณใกล้ๆกันสามารถเดินไปดูได้แต่คนเยอะมากแย่งกันขึ้นเลยทีเดียวเพราะทัวร์จากจีนมากันเพียบเลยแย่งกันทุกอย่าง เห็นแล้วปวดเลยเลยต้องขอลา..

เมื่อเดินชมวัดเนินหยกเรียบร้อยแล้วเรานั่งรถเมล์กลับมาชมพระอาทิตย์ตกดินที่ทะเลสาบ West Lake กันบรรยากาศสวยงามดีมาก มีหนุ่มสาวมานั่งหยอดหนอนกันเพียบเลย นอกจากหนุ่มสาวแล้วยังมีคนมาออกกำลังกาย มานั่งทานข้าว กันเยอะเหมือนกันครับ แต่เสียดายที่กล้องเราน็อคไปเสียก่อนวันนี้เลยเก็บภาพไม่ได้เท่าที่ควร แต่ไม่เป็นไรเพราะเราถ่ายวิดีโอมาเพียบเลยครับ เดี๋ยวจะนำไปตัดต่อแล้วรีบเอามาลงให้ดูกันแบบเต็มอิ่มทีเดียว...

ทะเลสาบ West Lake

วันนี้ต้องขอลาด้วยรูปนี้เป็นรูปสุดท้ายครับ พบกันพรุ่งนี้เช้าก่อนกลับกรุงเทพอีกวันนะครับ...

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 1
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 2
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 4

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 2

2010-01-26T21:25:00.030+07:00

Day 2 : วันนี้เราตื่นเช้าเพื่อไปฮาลองเบย์กันครับ แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมหาเฝ่ออร่อยๆกินรองท้องไปก่อน

บรรยากาศยามเช้าในฮานอย
ชาวเวียดนามนั่งทานอาหารเช้า

ระยะทางจากฮานอยไปฮาลองเบย์ก็ประมาณ กรุงเทพ-ระยองบ้านเราครับ เมื่อถึงเวลานัดหมายไกด์หนุ่มชาวเวียดนามก็มารับเราที่หน้าโรงแรมพร้อมกับผู้ร่วมทริปอื่นๆอีกหลายคนครับ มีทั้งเยอรมัน ออสเตรเลีย จีน ญี่ปุ่น และหนุ่มสาวเวียดนาม

คันนี้คือรถที่ใช้เดินทาง

เมื่อรอสมาชิกมาครบแล้วเราก็ออกเดินทางกันครับ...กำลังเดินทางออกนอกเมือง เดินทางมาสักระยะจะถึงศูนย์จำหน่ายผลิตภัณฑ์ฝีมือของเด็กพิการซึ่งสภากาชาดของเวียดนามเป็นผู้ดูแล ในนี้จะมีของขายมากมายตั้งแต่เครื่องเงิน ผ้าปัก แหวน พัด น้ำดื่มจนไปถึงของจิปาถะอีกมากมาย

ศูนย์จำหน่ายผลิตภัณฑ์ฝีมือของเด็กพิการ

พอปล่อยให้พวกเราเดินชมศูนย์จำหน่ายผลิตภัณฑ์ฝีมือของเด็กพิการสักพักรถเราก็ออกเดินทางกันอีกครั้งครับ...เดินทางออกมาสักพักก็เจอทุ่งนาเขียวไปหมดเลย
ป๊าดดดดดดด...ยังชมความงามของทุ่งนาไม่ทันไร รถที่เรามาเกิดเสียครับ...เซ็งจิตเลยทีเดียว

เซ็งกันเป็นแถว ตอนที่ถ่ายรูปนี้ยังยิ้มได้ครับเพราะนึกว่าซ่อมไม่นานหรืออาจจะมีรถมาเปลี่ยนเราในไม่เกินชั่วโมง แต่ชั่วโมงก็แล้ว สองชั่วโมงก็แล้ว แถมไกด์ยังให้คำตอบที่ชัดเจนกะเราไม่ได้อีก เท่านั้นยังไม่พอครับ ไกด์ที่น่ารักยังมาทำเป็นโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงทะเลาะกะคนโน้นคนนี่ไปทั่ว ออกแนวพาลคนอื่นทั้งๆที่เป็นความรับผิดชอบของตัวเองแท้ๆ มาถึงตอนนี้เรายังเงียบครับ... ยังพอรับไหว รอจนสองโมงเย็นกว่าจะมีรถมาเปลี่ยน

รอกันพวกผู้หญิงต้องหาหาห้องน้ำเข้ากันครับ ไกด์ของเราเลยพาไปเข้าห้องน้ำที่บ้านของชาวเวียดนามแท้ๆ ลองดูห้องน้ำของชาวบ้านชานเมืองเวียดนามกันครับ
แฟนผมบอกว่าสุดใจขาดดิ้นครับ ข้างในยังมีแกลบมีขี้ไก่เห็นคุ้งไปหมดแต่ไม่เข้าก็ไม่ไหว แถมหัวโผล่ออกมาด้วยครับ อย่าว่าหยาบคายเลยครับ เข้าไปอาเจียนไปเลยครับ อันนี้เรื่องจริง มีฝรั่งเข้าไปออกมาอาเจียนเลยครับ เห็นมากับตา....

จากที่ตามตารางรถออก 7.00 น. จะถึงฮาลองเบย์ 10.00 น. เป็นอย่างช้า ลองทายกันเล่นๆดูครับว่าเราต้องรอกี่ชั่วโมง.....

4 ชั่วโมงครับ รอกันจนไทย จีน ฝรั่ง แขก ญี่ปุ่น หน้าเป็นจวักกันทุกคน หมดอารมณ์เลยครับ ข้าวเที่ยงที่ว่าจะได้กินก็ยังไม่ตกถึงท้อง เราถึงฮาลองเบย์กันตอนสองโมงเย็นครับ แล้วจะได้ทำอะไรไหมนี่เพราะเป็นแค่ทริปวันเดียว...

ฮาลองเบย์

พอมาถึงยังไม่ทันหายใจ ไกด์ตัวดีรีบไล่เราขึ้นเรือเลยครับ ระหว่างนี้ไกด์ตัวดีตะโกนขอยืดพาสปอร์ตของฮิโระครับ (ฮิโระเป็นชาวญี่ปุ่นแบ็กแพ็กเกอร์มาคนเดียวครับ เรารู้จักกันตอนรถเสีย) แต่ไม่บอกเหตุผล เพราะจะเอาแต่ของฮิโระคนเดียว งานนี่เล่นเอางงกันเป็นไก่ตาแตกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นหว่า...

หลังจากต่อรองพูดคุยกันสักพักพ่อไกด์หนุ่มรุ่นกระทงจึงยอมบอกว่าต้องขอยืดพาสปอร์ตไว้บนท่าเรือถ้าจองทัวร์แบบค้างคืน....ปัดโธ่ !!! ถ้าบอกกันแบบนี้แต่แรกก็จบไปแล้ว พอจบเรื่องนี้เราก็ลงไปทานข้าวบนเรือครับต้องบอกว่าหิวจนตาลาย เพราะรถออกแต่เช้า แถมดันไปเสียอีกตอนนี้ก็บ่ายคล้อยเต็มทน

กำลังจะลงมือทานให้อร่อย ไอ้เจ้าไกด์ตัวดีมันมาอีกแล้วครับ มันบอกให้ฮิโระหยุดกิน แล้วตามมันมา อ้าวไอ้นี่ คนกำลังหิวเพิ่งจะได้จับช้อนกินยังไม่ถึงสองคำ เราก็นั่งฟังมันพูดๆๆๆ มาถึงตอนนี้ฮิโระเริ่มโมโหแล้วครับ เราก็โมโหอะไรว่ะ พูดจาไม่ได้เรื่อง คนจะกินก็ไม่ให้กิน

เราสองคนเลยบอกฮิโระว่าอย่าได้แคร์รีบกินเลย กินอิ่มแล้วค่อยว่ากัน...ฮิโระก็กินครับ ยังไม่ทันอิ่มมันมาอีกแล้วคราวนี้โวยวายเลยครับ ต่อว่าฮิโระเป็นการใหญ่ เถียงกันไปเถียงกันมา

เราก็เห็นว่าไกด์ทำไม่ถูกเลยช่วยฮิโระเถียงกะไกด์เป็นการใหญ่ ในที่สุดมันเห็นเราช่วยกันเลยเสียงอ่อนครับ ยอมให้เราทานกันต่อ แล้วถึงให้ฮิโระย้ายเรือไปอีกลำที่ใช้สำหรับนอนพัก ไม่รู้ฮิโระจะโดนอะไรอีกหรือเปล่า

วิวฮาลองเบย์บนเรือ

มาถึงถ้ำเด่าโก๋ (Dao Go) หรือที่เรียกกันว่า "ถ้ำสวรรค์" ก็หมดแสงแล้วครับ มืดมากถึงแม้ว่าภายในจะมีไฟติดตามจุดต่างๆ แต่ก็ไม่สามารถถ่ายภาพออกมาได้เลยเพราะแสงน้อยมาก... นอกจากนี้ไกด์ก็เร่งๆๆให้เรารีบเดินเพื่อจะกลับขึ้นเรือครับ เซ็งจริงๆๆครับงานนี้

ฮาลองเบย์ มีนิทานที่เล่าเป็นประวติว่ามีมังกรโบราณเคยร่อนมาลงในอ่าวนี้เมื่อครั้งโบราณ และชื่อของฮาลอง ก็แปลได้ว่า มังกรร่อนลง จากความสวยงามและสมบูรณ์ของอ่าวฮาลอง ทำให้ที่นี่ประกาศได้เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ จากองค์กรยูเนสโก ในปี พ.ศ. 2537 ซึ่งเป็นเสมือนประกาศนียบัตรที่ใครเห็นต่างเชื่อถือ จึงทำให้นักท่องเที่ยวที่มาเยือนประเทศเวียตนาม ต้องล่องเรือมาชมอ่าวฮาลองเพื่อสัมผัสกับความสวยงามของธรรมชาติ

แต่จากใจจริงของเรา เราว่าทะเลทางใต้ของเราเช่น อ่าวนางยวล สิมิรัน สวยกว่าเยอะครับ....

พอโดนไกด์ต้อนให้ขึ้นเรือกลับฝั่งหลังจากมีเวลาให้เราเดินไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เราขึ้นเรือมาเจอเพื่อนร่วมทริปอีกคนครับ เป็นชาวเบลเยี่ยมเค้าบอกเราว่าเค้าจองตั๋วรถไฟไปซาปาตอนสองทุ่ม ซึ่งลุ้นว่าจะตกรถไฟมาก

ขากลับเราต้องมานั่งรอรถทัวร์อีกเป็นชั่วโมงเลยครับ...รอจนหกโมงเย็นยังไม่ได้ขึ้นรถเลย ถึงตอนนี้เพื่อนต่างชาติของเราเริ่มโวยวายครับ เพราะต้องตกรถไฟแน่ๆถ้ายังไม่ออกเดินทาง ไกด์ตัวดีตอนนี้หายวับไปแล้วครับ ให้ไกด์สาวอีกคนมาดูแลแทน แม่สาวน้อยคนนี้ก็ไม่ค่อยจะประสีประสาอะไรเลย ถามอะไรก็ไม่รู้เรื่อง

ทำให้บางคนต้องร่วมกลุ่มกันเช่าแท็กซี่กลับไปที่ฮานอยกันเอง.... ไม่ยุติธรรมเลยครับ ความรับผิดชอบหาได้มีไม่ เราไม่รีบร้อนเลยนั่งรอครับ กว่าจะได้ขึ้นรถก็ปาไปทุ่มกว่าๆๆ เหวี่ยงครับ งานนี้เหวี่ยงเลยทีเดียว...

มาถึงฮานอยไกด์สาวก็นำรถตะเวนส่งทีละคน ของเราอยู่สุดทางเลยได้นั่งในรถเป็นคนท้ายๆครับ ส่งไปส่งมามาถึงช่วงเขต Old Quarter ไกด์สาวนึกยังไงไม่ทราบรถกำลังวิ่งอยู่ จู่ๆเธอเดินไปโบกมือทักทายคนตรงขอบประตูรถ ปรากฏตกลงไปบนถนนในขณะทีรถวิ่งครับ... กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดกันสั่นรถเลย

โอ้แม่เจ้า อะไรตรูจะซวยขนาดนี้ฟระ เจอแต่ละอย่าง... พอรถหยุดเราก็ลงไปจะไปช่วยไกด์ครับ เธอนอนนิ่งคว่ำหน้าเลย ฝรั่งลงไปช่วย ไทยลงไปช่วย แต่คนเวียดนามที่อยู่ข่างทางครับยืนเฉย ยืนดูเฉย ไม่มีใครคิดจะช่วยเลย ทำใจเลยครับเพลียเลยเจอแบบนี้ สุดท้ายเราต้องช่วยกันโทรเรียกรถโรงพยาบาลมารับไป...

พ่อคนขับรถก็ช่างกระไร จะลงมาดูสักนิดก็ไม่มี แถมพอเราขึ้นรถมาบอกกับพวกเราว่าจะไปส่ง... เราไม่เอาแล้วครับ เก็บสัมภาระได้รีบบอกเลยไม่เป็นไรเดี๋ยวกลับเองคุณไปส่งคนอื่นเหอะ ขืนอยู่ต่อไม่รู้จะเจออะไรอีก

เราเดินมาถึงโรงแรมเอาของไปเก็บอาบน้ำอาบท่าสบายใจดีแล้ว เราก็ลงมาที่ล็อบบี้ด้านล่างเลยครับ คุยกะพนักงานด้านหน้าถึงทริปนี้ว่าเป็นอย่างไร พนักงานก็สอบถามดีมากเราจึงบอกว่าเราเข้าใจว่ามันเป็นอุบัติเหตุนะ แต่คนของคุณไม่มีความรับผิดชอบเลย เราเลยคิดว่าคงต้องมีคนรับผิดชอบแล้วล่ะ.....

พนักงานก็น่ารักครับแนะนำเป็นอย่างดี แล้วเรียกเอเจนซี่ทัวร์มาคุย แต่กว่าพ่อจะมาก็รอเสียนานเลย พอมาแล้วกูพูดจาไม่ดีใส่เอาอีกครับ อ้าววววๆ เราแค่ต้องการได้ยินแค่ว่าขอโทษที่ไกด์เป็นแบบนี้ หรือแค่แสดงความรับผิดชอบว่าจะไปแก้ไข หรือปรับปรุงเท่านั้นเอง พูดไปพูดมาเค้าก็ไม่ยอมรับทีนี้เราขึ้นเลยครับ สองคนช่วยกันถกเหตุผลให้เอเจนซี่ฟังเป็นการใหญ่ ตอนแรกบอกว่าจะคืนเงินให้เราครึ่งหนึ่ง...แต่ต้องหลังจากนี้เจ็ดวันแล้วใครจะรอครับ และที่สำคัญเราไม่ได้ต้องการเงินคืนเพียงแค่อยากได้ยินคำขอโทษที่ไกด์ทำท่าทีไม่ดีใส่

พอเค้าเห็นพูดกับผมไม่ได้ เพราะผมไม่ยอมเค้าเลยหันไปคุยกะแฟนผมแทนครับ นึกว่าแฟนผมจะยอมที่ไหนได้แม่ด่าลากยาวกว่าผมอีก เอาเป็นว่าพูดจนต้องคืนเงินให้ทั้งหมด 20 ดอลล่าร์ เลยครับ พูดจนเอเจนซี่จะร้องไห้เอาครับ

ทั้งนี้ทั้งนั้นจริงๆแล้วเราไม่ได้อยากได้เงินคืนเลยครับ แต่กิริยาที่เค้าทำกับเรานี่เหลืออดจริงๆตลอดทริปเลยมันแย่มาก จริงๆเงินเล้กน้อยครับแต่นิสัยแย่ๆแบบนี้เราก็รับไม่ได้เหมือนกัน

วันนี้ใช่พลังงานมามากแล้วครับต้องขอลาไปนอนก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะไปไป พิพิธภัณฑ์ประวัติศาตร์โฮจิมินและวัด วัน เหมียว (Van Mieu ) กับสถานที่อื่นๆอีกครับ...

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 1
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 3
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 4

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 1

2010-01-21T11:26:00.056+07:00

ทริปนี้เราไปตะลุยเวียดนามกับครับ หลังจากปรึกษาหาสถานที่เปิดโลกใบน้อยๆของเรา และสำรวจงบประมาณอันน้อยนิดของเรา จึงตกลงกันใจเดินทางไปสำรวจประเทศบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ใกล้ๆนี่เองครับ คราวนี้เราลองเปลี่ยนบรรยากาศบินไปกับนกน้อยสีเหลือง (นกแอร์)กันบ้าง Day 1 : เราเดินทางไปกับนกแอร์ด้วยเที่ยวบินที่ 8.45 น.ครับ ไปถึงสนามบินนอยใบของเมืองฮานอยราว 9 โมงเกือบๆสิบโมงแล้วครับ วันทีเราไปถึงอากาศเย็นมากๆ โอ้วว้าว...โชคดีจริงๆ คือเวลาผมไปเที่ยวจะชอบให้อากาศเย็นๆมากกว่าอากาศร้อนครับเพราะเวลาเดินดูของหรือแบกเป้หนักๆเดินจะสบายกว่าตอนอากาศร้อน เราวางแผนกันไว้ว่าทริปนี้จะนั่งรถเมล์กะเดินเอาเท่านั้นครับ พอมาถึงสนามบินเราก็เดินออกมารอรถเมล์เพื่อเข้าเมืองฮานอยกันครับ

(บรรยากาศในสนามบินนอยใบ)

ป้ายรถเมล์อยู่ไม่ไกลจากสนามบินครับเดินประมาณ 200 เมตร ก็ถึงแล้ว...เอ้อส่วนเรื่องการแลกเงินแนะนำให้แลกเงินบาทกับดอลล่าห์ติดกระเป๋าไว้ครับ ส่วนเงินดองสามารถแลกได้ที่สนามบินเลยครับหรือไม่ก็ไปแลกที่ในย่าน Old Quarter ก็ได้ ค่ารถเมล์ 5,000 ดอง หรือประมาณ 11 บาท ครับ (ตอนที่เราไป 1 บาท เท่ากับ 437 ดอง ครับ ตอนนี้อัตราเงินเวียดนามถูกลงกว่าเดิม)

(บนรถเมล์ของเวียดนามครับ)

ห้องพัก Prince hotel

เก็บของในห้องพักเรียบร้อยแล้วเราก็เดินเล่นแถวบริเวณเขต Old Quarter เพื่อมาชมความงามขอทะเลสาป คืนดาบ (Ho Hoan Kiem) และวัดหง๊อกเซินกันครับ ช่วงนี้บรรยากาศกำลังดีมากๆอากาศไม่ถึงยี่สิบองศาทำให้มีหมอกสวยงามเชียวครับ (ระยะทางไม่ไกลเลยครับสามารถเดินเล่นได้ลักษณะบริเวณนี้เป็นเหมือนวงเวียน)
นั่งรถเมล์ชมวิวสองข้างทางประมาณเกือบๆชั่วโมงก็จะถึงเขตที่จะต้องลงรถเมล์เพื่อนจะต่อไปที่ Old Quarter ระหว่างทางเราเจอสองสาวฝาแฝดชาวเยอรมันบนรถเมล์เลยชวนกันแชร์ค่าแท็กซี่ไปที่ Old Quarter คิดเป็นเงินไทยประมาณคนละสิบบาทครับ...

เมื่อเรามาถึง Old Quarter ตอนแรกในใจกะว่าจะพักที่โรงแรม bamboo hotel แต่ในตอนนั้นเค้ากำลังปรับปรุงภายในใหม่บางส่วน จึงเปลี่ยนใจเดินหาโรงแรมไปเรื่อยๆ จนมาถูกใจที่ Prince hotel ในสนนราคาคืนละ 12 ดอลลาร์ แต่เราต่อลองว่าจะพักสามคืนขอลดในราคา 10 ดอลลาร์ ต่อคืนได้ไหม สรุปว่า o.k ครับ สภาพในห้องก็ถือว่าใช้ได้เลยครับ มีน้ำอุ่น,2 เตียงนอน,แอร์

สำหรับเพื่อนๆที่กังวลเรื่องห้องพักเราแนะนำว่าให้เดินดูสภาพห้องจริงเลยครับ ไม่จำเป็นต้องจองผ่านอินเตอร์เนตและไม่ต้องกลัวว่าจะหาโรงแรมไม่ได้เพราะที่นี่มีหลากหลายให้เลือกตามความพอใจ ในราคาตั้งแต่ระดับพื้นจนถึงระดับแพงเลยทีเดียว แถวนี้ก็ประมาณถนนข้าวสารบ้านเรานั้นแหละครับ...

บรรยากาศบริเวณหน้าโรงแรมครับ

บรรยากาศมุมสูงของทะเลคืนดาบ (Ho Hoan Kiem )

ทะเลสาบคืนดาบ (Ho Hoan Kiem ) มีตำนานเล่าต่อมาว่าครั้งอดีต พระเจ้าเลไทโต (Le Thai Yo) ได้นำดาบวิเศษมาต่อสู้กับพวกหมิง จนสามารถปลดปล่อยประเทศให้อิสระ และเมื่อสำเร็จแล้วพระองค์ทรงไปตรงกลางทะเลสาบเพื่อคืนดาบวิเศษให้กับเต่าศักดิ์สิทธิ์ และเต่าได้ขึ้นมาฉกดาบไปจากพระหัตถ์ของพระองค์ และดำหายไปในทะเลสาบ ทำให้มีชื่อทะเลทะเลสาบคืนดาบตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ตึกนี้อยู่ตรงข้ามกับทะเลคืนดาบ เป็นมุมยอดฮิตของที่นี่

วิวทะเลสาบคืนดาบ

อากาศดีมากครับหมอกลงจางๆสวยอย่าบอกใครเลยทีเดียว รอบๆทะเลสาบคืนดาบนอกจากจะวิวทิวทัศน์สวยแล้ว มีอีกสิ่งที่เราเห็นแล้วตกใจเลยครับ สิ่งที่น่าแปลกคือรอบๆทะเลสาบจะมีหนุ่มสาววัยกระเต๊าะนั่งจีบกันอยู่จนเต็มไปหมด...แต่บางคู่ไม่ได้แค่นั่งจีบกันธรรมดานะครับ เอาเป็นว่าเราบางคู่เราเห็นแล้วหน้าแดงแล้วแดงอีก บอกตรงๆครับอายแทนจริงๆ...

มิน่าเค้าถึงลงข่าวกันว่าอัตราการทำแท้งของเด็กสาวประเทศนี้สูงเป็นอันดับต้นๆของเอเชีย...

เดินมาอีกหน่อยก็มาเจอวัดหง๊อกเซินครับ

หลังจากเดินเล่นจนเหนื่อยแล้ววันนี้เราวางแผนจะไปชมหุ่นกระบอกน้ำอันลือชื่อกันครับ... สถานที่ชมก็ไม่ไกลกันครับเดินไปเรื่อยๆอยู่อีกฝั่งของทะเลสาบเท่านั้นเองครับ ราคา 20,000 ดองครับ ประมาณเกือบๆ 50 บาท สำหรับตั๋วชมหุ่นกระบอกจะมีสองราคานะครับ เป็นด้านหน้ากับด้านหลังราคาต่างกันครึ่งหนึ่งครับ

ตั๋วชมหุ่นกระบอกน้ำครับ

คณะนักดนตรีเล่นประกอบการแสดงหุ่นกระบอกน้ำ

การแสดงเริ่มแล้วครับ แต่ละชุดจะเป็นการแสดงถึงวีถีชีวิตประจำวันและการละเล่นของชาวเวียดนามครับ

ตอนจบของการแสดงจะให้คณะเชิดหุ่นทั้งหมดออกมาร้องเพลงต่อหน้าผู้ชมด้วยครับ

โดยรวมๆแล้วการแสดงน่าตื่นตาตื่นใจดีครับ และแสดงถึงวัฒนธรรมความเป็นอยู่ของชาวบ้านจริงๆได้อย่างน่าประทับใจ

เดี๋ยวเราต้องอาหารทานแก้หิวกันแล้วครับเพราะมัวแต่เดินหาที่พัก เดินเล่น ชมนกชมไม้อยู่นานเริ่มหิวเสียแล้ว ไปทานด้วยกันนะครับ...
เฝอเวียดนามของแท้เชียวครับ จานใหญ่มากกกกกก...อร่อยใช่ได้ทีเดียว อิ่มแล้วเดี๋ยวเราจะไปเดินช้อปปิ้งตลาดนัดกลางคืนแถวตลาดดองซวนกัน สามารถเดินถึงกันได้ครับบริเวณนี้ไม่ไกลกันเลย...

ไม่รู้เค้าเรียกว่าอะไรนะครับ มันเป็นหมูผสมพริกไทย พริกป่น และเครื่องเทศหลายๆอย่างๆรสชาติอร่อยดีครับ

อันนี้เป็นขนมปังฝรั่งเศสอร่อยดีเหมือนกันครับ

ตบท้ายด้วยของหวานสะหน่อย อร่อยดีครับคล้ายๆน้ำแข็งไสบ้านเราแต่ไม่ใช่สะทีเดียวกลิ่นจะหอมๆอร่อยครับ

วันนี้เดินเล่นและชิมโน้นนี่นั้นจนอิ่มอกอิ่มใจแล้ว กลับโรงแรมนอนเอาแรงเดี๋ยวพรุ่งนี้เราต้องไปตะลุยฮาลองเบย์กันครับ โดยจองทัวร์ของโรงแรมที่เราพักนั้นแหละครับ คือโรงแรม Prince hotel (ของเราพัก Prince hotel) ในราคาคนละ 16 ดอลล่าร์ ต่อคนครับ (1 day trip)และราคานี้รวมค่าอาหารเที่ยงด้วย โดยรถทัวร์เล็กจะมารับหน้าโรงแรมตอน 7.00 น. ครับ วันนี้ขอตัวไปพักผ่อนตุนแรงไว้เที่ยวพรุ่งนี้ก่อนครับ...

ฮาลองเบย์มีหลากหลายแพ็คเกจให้เลือกได้นะครับ โดยบริษัททัวร์ต่างๆจะแบ่งไว้ให้เลือกตามความพอใจ เท่าที่เราดูมาคร่าวๆคือ "ฮาลองเบย์เช้า-เย็นกลับ,ฮาลองเบย์นอนบนเรือ,ฮาลองเบย์และต่อไปพักบนเกาะ catba,ฮาลองเบย์กลับมาพักบนฮาลองซีตี้

โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 2
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 3
โหด มันส์ ฮา ฮานอย-ฮาลองเบย์ Day 4

ไปโดดเล่นที่ Pattaya Park Tower

2010-01-10T02:33:00.003+07:00

ถ้ามีโอกาสผ่านไปที่พัทยา ก็อย่าลืมไปโดดตึก 55 ชั้น ที่ Pattaya Park Tower น่ะครับ สนุกดี สูงกำลังใช้ได้ แล้วในส่วนของชั้น 52 ก็เป็นส่วนของชั้นรับประทานที่เห็นเมืองพัทยา ทั้ง 360 องศา เพราะเวลานั่งรับประทานอาหารอยู่ตึกมันจะสามารถหมุนไปได้รอบ 360 องศา อาจจะมึนเล็กน้อยแต่ก็ได้ฟิล์ลดีครับ ในส่วนด้านล่างก็มีเครื่องเล่นให้เล่นมากมาย ถ้าเดินทางผ่านไปลองแวะไปลองดู